Από τον δημιουργό Ανδρέα στον καταστροφέα ΓΑΠ

Η ανασύσταση του ΠΑΣΟΚ είναι εγχείρημα κατεξοχήν πολιτικό. Ένα συντακτικό συνέδριο στην πραγματικότητα, ισοδυναμεί με μια εκ του μηδενός δημιουργία. Ως εκ τούτου θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μεγάλη ευκαιρία, προκειμένου να δημιουργηθεί μια νέα πολιτική υποδομή για τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς, προσαρμοσμένη στα σημερινά δεδομένα.

Μετά τα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία τρία χρόνια, οι πρωτοβουλίες και οι αποφάσεις του ΠΑΣΟΚ σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να κινούνται σε λογικές οργανωτικών διευθετήσεων. Ούτε να περιορίζονται σε μια συνάθροιση της εναπομείνασας νομενκλατούρας. Ούτε να επηρεάζονται από ομαδοποιήσεις και μηχανισμούς με αναφορά στο παρελθόν. Αντίθετα πρέπει να έχουν το χαρακτήρα μιας ουσιαστικής πολιτικής και ιδεολογικής επανατοποθέτησης, με το βλέμμα στο μέλλον, που θα ξεπερνά το φθαρμένο και κορεσμένο ΠΑΣΟΚ και θα στοχεύει στην αυτοκάθαρση, την ανανέωση, την ηθική επανίδρυσή του και θα προσδιορίσει με σαφήνεια την αξιακή και ιδεολογική ταυτότητά του.

Η επανατοποθέτηση αυτή πρέπει να θεμελιώνεται πάνω σε νέες οργανωτικές δομές και λειτουργίες. Το ΠΑΣΟΚ που γνωρίζαμε ακυρώθηκε πολιτικά, ιδιαίτερα στο διάστημα της τελευταίας κυβερνητικής του θητείας και έχει καταρρεύσει οργανωτικά. Ο κατακερματισμός και η απομάκρυνση από αυτό μεγάλου μέρους της πολιτικής και κοινωνικής του βάσης διαμορφώνει μια νέα πραγματικότητα.

Η εκλογική του συρρίκνωση στα ποσοστά του ’74 επιβεβαιώνει την ρήξη των σχέσεών του με την κοινωνία, του άλλοτε πολυδύναμου και συλλεκτικού κόμματος. Ο λόγος; Οι μοιραίες επιλογές και οι ανερμάτιστες πολιτικές των κυβερνήσεων του Γιώργου Παπανδρέου. Όντας βουλευτής, μίλησα για αυτές έγκαιρα και με κόστος από το 2010, για να εισπράξω τότε την αποδοκιμασία από διάφορους κηπουρούς και υπασπιστές.

Και οι επιλογές και οι πολιτικές της πρώτης διετίας δεν αμαύρωσαν μόνο το κόμμα που δημιουργήσαμε, στηρίξαμε και υπηρετήσαμε, αλλά εξέθεσαν ανεπανόρθωτα και τη χώρα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ιδρύοντας το ΠΑΣΟΚ, έθεσε τα θεμέλια για μια ισχυρή κυβερνώσα παράταξη. Ο Γιώργος Παπανδρέου όμως, αφού το μετέτρεψε σε ΜΚΟ, στη συνέχεια το έπνιξε, το διέλυσε, το έκανε φύλλο και φτερό.

Όσοι σήμερα από τους εναπομείναντες υπερασπιστές του έχουν το θράσος να υποστηρίζουν ότι έσωσαν τη χώρα, όχι μόνο φαντασιώνονται, αλλά και προκαλούν το λαϊκό αίσθημα. Μάλιστα, δε διστάζουν να μιλάνε τώρα για τη διατήρηση της ιστορικής φυσιογνωμίας του ΠΑΣΟΚ, όταν με τα τραγικά τους λάθη το μετέτρεψαν σε σκιά του παλιού εαυτού του.

Για τις τραγικές ευθύνες του Γιώργου Παπανδρέου, ο ιστορικός του μέλλοντος θα χύσει άπλετο φως σε όλες τις θεατές και αθέατες πλευρές της αλλοπρόσαλλης και παιδαριώδους πολιτικής που ακολούθησε. Η χώρα στην πιο κρίσιμη ιστορική περίοδο είχε τη μεγάλη ατυχία – με λαϊκή εντολή βέβαια – να πέσει στα χέρια δύο επικίνδυνων γόνων. Ο ένας, ο Κ.Καραμανλής οδήγησε τον τόπο στο χείλος του γκρεμού, εκτοξεύοντας το έλλειμμα και το χρέος σε ιλιγγιώδη επίπεδα, και στη συνέχεια ο έτερος παραλίγο να την αποτελειώσει.

Έστω και τώρα οφείλουμε να ομολογήσουμε αυτή την αδιάψευστη πραγματικότητα. Η αναγνώριση και η αποδοχή της δεν σημαίνει αυτομαστίγωμα, ούτε πολιτική αυτοκατάργηση. Είναι μια επιβεβλημένη πράξη, με την οποία μπορούμε να εκπέμψουμε ισχυρά πολιτικά μηνύματα προς τους πολίτες, με πρώτο και βασικότερο την ανάληψη των ευθυνών μας για όσα δραματικά συμβαίνουν στη ζωή τους.

Το ΠΑΣΟΚ αποτελούσε επί τρεις δεκαετίες τη μεγάλη κοινωνική δεξαμενή, η οποία δίνοντας πνοή και δύναμη στο ρεύμα της αλλαγής και του εκσυγχρονισμού, αναδείχθηκε σε ισχυρή κυβερνώσα παράταξη. Κατέγραψε νίκες και κατακτήσεις, προσέφερε πολλά στον ελληνικό λαό. Συνεπώς θα πρέπει να πάψει να ταυτίζεται με τις ανεπάρκειες, τις στρεβλώσεις, ακόμη και την ανικανότητα της προηγούμενης ηγεσίας του.

Αν δεν τραβήξουμε διαχωριστική γραμμή από την πρόσφατη αυτή περίοδο δεν θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις, ώστε η ανασύσταση να αποκτήσει πολιτικό αντίκρισμα. Ταυτόχρονα όμως, χρειάζεται και μια νέα πολιτική αφήγηση για το παρόν και το μέλλον της χώρας μας.

Η Ελλάδα, μπλοκαρισμένη στη μέγγενη των μνημονίων, έχει ανάγκη εθνικού σχεδίου. Οι αντιμνημονιακές κορώνες και ο καταγγελτικός λόγος δεν συνιστούν πρόταση για την ανάκαμψη της οικονομίας και την έξοδο από την κρίση. Στηρίζοντας την τρικομματική συγκυβέρνηση, το ΠΑΣΟΚ έχει τη δυνατότητα, για λόγους κοινωνικούς, πολιτικούς, ιστορικούς, να ταυτιστεί με την ανασυγκρότηση της χώρας. Γι’ αυτή την αναγκαιότητα είχα μιλήσει και γράψει από τον Μάιο του 2011 : «διαπιστώνοντας το μέγεθος των προβλημάτων και το εύρος των αλλαγών που πρέπει να επιτελεστούν στο κράτος, στην οικονομία, στην κοινωνία, διαπιστώνοντας ότι η λύση υπερβαίνει τις δυνατότητες μιας παράταξης και το χρόνο ζωής μιας Κυβέρνησης, μοναδική πρόταση επιβίωσης για τη χώρα είναι η ανάγκη σχηματισμού κυβέρνησης εθνικής συνεννόησης, εθνικής συναίνεσης, εθνικής σωτηρίας.»

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα το ΠΑΣΟΚ είναι καίρια και ουσιώδη. Συνδέονται με την αδυναμία κοινωνικής εκπροσώπησης. Ο κοινωνικός μας χώρος είναι κατακερματισμένος. Οι πολίτες μας θεωρούν υπαίτιους για την κρίση και τη χρεοκοπία που βιώνουν.

Ως εκ τούτου, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. οφείλει άμεσα με πολιτική εντιμότητα και ειλικρίνεια να προβεί στη νέα πολιτική και οργανωτική θεμελίωσή του. Να αποτελέσει εκ νέου την πολιτική έκφραση όλων εκείνων των δυνάμεων που αυτοπροσδιορίζονται ως κεντροαριστέρες.

Ο στόχος ώστε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να ξαναγίνει πλειοψηφικό και πολυσυλλεκτικό είναι δύσκολος αλλά μπορεί να κατακτηθεί. Προϋπόθεση είναι ότι οι πρωτοβουλίες και οι ενέργειές μας, οι προτάσεις και οι θέσεις μας, η πολιτική και η δομή μας να βρίσκονται σε αρμονία με τις ανάγκες του σήμερα και του αύριο. Ότι το εγχείρημα της ανασύστασης έχει στρατηγική και πολιτική στόχευση τη δημιουργία μιας ευέλικτης αποτελεσματικής και συνεκτικής οργανωτικής δομής που θα στηρίζεται σε νέες ιδέες και νέες δυνάμεις.
Αντιμετωπίζοντας την ανασύσταση ως ευκαιρία και ως πρόκληση, μπορούμε να δημιουργήσουμε μια νέα πολιτική υποδομή. Αυτό είναι το ζητούμενο για τις δυνάμεις μιας σύγχρονης και κυβερνώσας Κεντροαριστεράς.