• Αυθύπαρκτη παρουσία

    Το ΠΑΣΟΚ, η Δημοκρατική Συμπαράταξη, ο ευρύτερος κεντροαριστερός χώρος αντιμετωπίζουν σήμερα ένα υπαρκτό και διακριτό δίλημμα: Ή θα υπερασπιστούν την πολιτική και ιδεολογική αυτονομία και αυθυπαρξία τους ή θα παρακολουθούν τους ψηφοφόρους να διολισθαίνουν στην αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ όπως άλλωστε συνέβη στις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις. Απέναντι στο δίλημμα αυτό οφείλουν να πάρουν σαφή και καθαρή θέση, χωρίς υπεκφυγές και ταλαντεύσεις.

     

    Πεποίθησή μου είναι ότι καθίσταται απαραίτητη η καθαρή οριοθέτηση του ΠΑΣΟΚ έναντι μιας ανερμάτιστης και ψευδεπίγραφης Αριστεράς, που είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Μετά και την εμπειρία της τραγικής διακυβέρνησής του, η πλήρης απομάκρυνση από όποιες σκέψεις συμπαράταξης μαζί του, καθίσταται αναγκαία για τη στρατηγική του χώρου μας. Συγγενικές σχέσεις δεν μπορεί να υπάρχουν.

     

    Το κυβερνόν κόμμα, μπορεί να εξέφρασε -και σε κάποιο βαθμό ακόμη εκφράζει-ένα ισχυρό πολιτικό ρεύμα, ωστόσο δεν παύει να αποτελεί συνονθύλευμα ιδεοληπτικών, κρατικιστικών, κινηματικών, λαϊκίστικων, ακόμη και αφελών πολιτικά δυνάμεων, εντέλει ανίκανων και επικίνδυνων για τη διακυβέρνηση του τόπου, με συνδετικό κρίκο μεταξύ τους τη λατρεία τους για την εξουσία. Με τις δυνάμεις αυτές δεν μπορεί να υπάρξει σύγκλιση ή συμπόρευση, πολύ περισσότερο δεν μπορεί να υπάρξει κυβερνητική συνεργασία.

     

    Κάτι τέτοιο το αποτρέπει η ανάγκη εξόδου της χώρας από την κρίση. Και βεβαίως το αποτρέπει η επιδίωξή μας να ανασυγκροτήσουμε -στην πραγματικότητα εκ του μηδενός- τον προοδευτικό χώρο, τον οποίο επί πολλά χρόνια εξέφραζε το ΠΑΣΟΚ.

    Το εγχείρημα αυτό αν δεν θεμελιώνεται εξ αρχής σε μια αυτοτελή πολιτική πρόταση, δεν θα αποκτήσει την απαιτούμενη εμβέλεια και θα είναι θνησιγενές.

     

    Συνεπώς, το ΠΑΣΟΚ μπορεί και πρέπει να δείξει ότι συνιστά μια υπαρκτή -μικρή σήμερα, αλλά μεγάλη αύριο- πολιτική δύναμη του Κέντρου και της Αριστεράς, αμιγώς ευρωπαϊκή, μεταρρυθμιστική και εκσυγχρονιστική. Κυρίως οφείλει να συγχρονίσει τα βήματά του με τη μεγάλη δεξαμενή των ανένταχτων πολιτών που βρίσκονται εκτός κομματικών τειχών. Να απευθυνθεί σε όλους εκείνους που στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές απείχαν σε ποσοστό σχεδόν 50% και οι οποίοι στερούνται πολιτικής έκφρασης και την αναζητούν. Αν το ΠΑΣΟΚ δεν επικεντρώσει το ενδιαφέρον του σ’ αυτές τις δυνάμεις θα τις καταστήσει ευήκοες  στον λόγο και την επαγγελία του Κυριάκου Μητσοτάκη.

     

    Βασική προϋπόθεση για να επιτευχθεί ο συγκεκριμένος στόχος είναι ο ενδιάμεσος πολιτικός χώρος που θέλουμε να δημιουργηθεί, να στηρίζεται σε νέες δυνάμεις και σε νέες ιδέες.  Δε νοείται να επιχειρούμε την ανασύνθεση της προοδευτικής και δημοκρατικής παράταξης με όσους αποπνέουν παρελθόν και κουβαλούν στις αποσκευές τους παρωχημένες απόψεις και θέσεις, πολύ δε περισσότερο με όσους δοκιμάστηκαν δυσμενώς στην πράξη.

     

    Αυτή είναι η αλήθεια: Αν πράγματι όλοι μας θέλουμε να συνδράμουμε στην ανάδειξη μιας ισχυρής, διακριτής, μεταρρυθμιστικής δύναμης, πρωτίστως οφείλουμε να ανοίξουμε τον δρόμο στα πρόσωπα εκείνα που διαθέτουν την απαιτούμενη πολιτική και διαχειριστική επάρκεια και το αναγκαίο ήθος ώστε να καταστούν φορείς νέων ιδεών και νέων αξιόπιστων προτάσεων.

  • Εθνική συνεννόηση

    (Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 30/4/2015)

    Επτά χρόνια τώρα η χώρα βρίσκεται στη δίνη μιας πρωτοφανούς κρίσης (έκλεισαν πέντε χρόνια από το «Καστελόριζο»). Ωστόσο, το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να διαμορφώσει στοιχειώδεις κανόνες συνεννόησης. Το κομματικό συμφέρον επισκιάζει το εθνικό. Ο καταγγελτικός λόγος η οξύτητα, οι τυφλές αντιπαραθέσεις, υποκαθιστούν τον ουσιαστικό διάλογο, τη γόνιμη ανταλλαγή απόψεων, τη σύνεση και την εξεύρεση κοινά αποδεκτών προσεγγίσεων.

    Ο διαχωρισμός μνημονιακών και αντιμνημονιακών δυνάμεων είναι ψευδεπίγραφος και κοντόφθαλμος. Ούτε τον τόπο υπηρετεί, αλλά εντέλει ούτε τις ίδιες τις κομματικές σκοπιμότητες. Μπορεί η προσήλωση του ΣΥΡΙΖΑ στη σκληρή αντιμνημονιακή γραμμή να τον εκτίναξε στην εξουσία, ωστόσο το όφελος που αποκόμισε μάλλον πρόσκαιρο είναι. Όπως φαίνεται, του γυρίζει μπούμερανγκ. Τον παγίδευσε σε μια αδιέξοδη και επικίνδυνη στρατηγική.

    Αναλαμβάνοντας την ευθύνη διακυβέρνησης, βρέθηκε εγκλωβισμένος στη μέγγενη των προεκλογικών διακηρύξεων και ανεδαφικών του υποσχέσεων. Η προσγείωσή του στη σκληρή πραγματικότητα υπήρξε ανώμαλη. Παράλληλα, επιβεβαίωσε πως τα φλέγοντα προβλήματα της Ελλάδας και της οικονομίας δεν αντιμετωπίζονται με ιδεοληψίες και εμμονές.

    Οι δυστοκίες, παλινωδίες και αντιφάσεις που επιδεικνύει η κυβέρνηση είναι απότοκες των μονομερειών και της απολυτότητας της αντιπολιτευτικής της περιόδου. Εκατό μέρες τώρα αδυνατεί να χαράξει και να αποκρυσταλλώσει καθαρή στρατηγική χωρίς αντιφάσεις και αμφισημίες. Οι ακροβασίες της στις διαπραγματεύσεις είναι αποκαλυπτικές. Η αναζήτηση έντιμου συμβιβασμού συνυπάρχει με τις αποκαλούμενες «κόκκινες γραμμές». Η έλλειψη ευελιξίας καθίσταται τροχοπέδη για τη διασφάλιση κοινών προσεγγίσεων στις εκκρεμότητες που έχουν απομείνει. Όσο η κυβέρνηση επιμένει στην «πολιτική λύση», η επωφελής συμφωνία θα παραμένει ζητούμενο.

    Φαίνεται πλέον καθαρά ότι ο Αλ. Τσίπρας φοβάται ότι θα προκληθεί βαθιά ρωγμή στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, αν οδηγηθεί σε μια συμφωνία με τους εταίρους μας. Άλλωστε, γνωρίζει ότι σημαντική μερίδα βουλευτών του δεν θα αποδεχθεί καμία πρόταση που θα οδηγούσε στην αναγκαία και απαραίτητη αναπροσαρμογή. Οποιαδήποτε επικοινωνιακά τεχνάσματα κι αν εφεύρει δεν πρόκειται να ξεπεράσει τον εσωκομματικό σκόπελο. Αν γνώμονάς του είναι η παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη, δεν μπορεί να αποφύγει το αναμενόμενο κόστος.

    Ο πρωθυπουργός, λοιπόν, οφείλει να επιδείξει τόλμη και αποφασιστικότητα, προκειμένου να προστατεύσει το ευρωπαϊκό κεκτημένο της Ελλάδας. Η υπάρχουσα κοινοβουλευτική πλειοψηφία πράγματι είναι εύθραυστη. Το γεγονός αυτό όμως μπορεί κάλλιστα να τον οδηγήσει στην αναζήτηση ευρύτερων συγκλίσεων, εντός Κοινοβουλίου, προκειμένου να κλείσει τις εκκρεμότητες με τους εταίρους και τους δανειστές μας. Κάτι τέτοιο δεν σημαίνει κυβερνητική συνεργασία με τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Συνεπώς, το αποκαλούμενο «ευρωπαϊκό μέτωπο» είναι χρήσιμο και αναγκαίο όχι για να δώσει αντιπολιτευτικές μάχες χαρακωμάτων, αλλά για να υπηρετήσει με συνέπεια και αποφασιστικότητα τον φιλοευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση θα κριθούν από τη βούλησή τους να υπηρετήσουν την εθνική συνεννόηση.

    Δημήτρης Λιντζέρης

  • DSC2952.jpg

    Προτάσεις ανάπτυξης Πειραιά

    Φίλες και φίλοι,

     Η πρωτοβουλία μου να καταθέσω συγκεκριμένες προτάσεις για την ανάπτυξη του πρώτου λιμανιού της χώρας, του παραλιακού μετώπου και των περιοχών του Πειραιά, υπαγορεύεται από την πεποίθησή μου πως η πολιτική δεν περιορίζεται και δεν εξαντλείται στα «μεγάλα, σπουδαία και σημαντικά» της κεντρικής πολιτικής σκηνής.

     

    Πιστεύω πως οι εκπρόσωποι των πολιτών οφείλουν να καταγίνονται πρωτίστως με «τα καθ’ ημάς, τα μικρά, τα καθημερινά». Ολ’ αυτά που βελτιώνουν την ποιότητα της ζωής μας και την κάνουν καλύτερη. Άλλωστε οι μικρές αυτές αλλαγές στέφουν με επιτυχία κάθε μεγάλη μας προσπάθεια.

     

    Πρόθεσή μου είναι να συμβάλλω και εγώ με τις δικές μου προτάσεις και ιδέες με τις δικές μου μικρές δυνάμεις, και σε συνεργασία με τους πολίτες και τους φορείς, στον απεγκλωβισμό του Πειραιά από τον μαρασμό και την υπανάπτυξη.

     DSC2952.jpg

    Οι δήμοι της Β’ Πειραιά αξίζουν ένα καλύτερο μέλλον.

    Δικαιούνται να συμμετέχουν στην ανάπτυξη.

    Σήμερα μπορούμε να αλλάξουμε όλες τις περιοχές του Πειραιά!

    Μπορούμε να βάλουμε τον Πειραιά σε τροχιά ανάπτυξης και ευημερίας!

     

    Όλοι μαζί μπορούμε να χαράξουμε και να περπατήσουμε νέους δρόμους,

    με όραμα και στρατηγική, με σχέδιο και μέθοδο,

    με συγκεκριμένους οικονομικούς πόρους.

     

    Οι ευκαιρίες και οι δυνατότητες είναι μπροστά μας!

     

    Δημήτρης Λιντζέρης

     

  • Η Έκθεση για το σωφρονιστικό

    ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΩΦΡΟΝΙΣΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

    Οι φυλακές ασφυκτιούν από ναρκομανείς και αλλοδαπούς

    Σχεδόν 2,500 θέσεις λείπουν από τις ελληνικές φυλακές, που έχουν πνιγεί στους αλλοδαπούς και τους ναρκομανείς, ενώ μαστίζονται από τη διαφθορά

    Οι φυλακές ασφυκτιούν από ναρκομανείς και αλλοδαπούς

    Κατατέθηκε στον Φίλιππο Πετσάλνικο η έκθεση της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής για την κατάσταση του σωφρονιστικού συστήματος.

    Ο πρόεδρός της Δημήτρης Λιντζέρης αναφέρει στο εισηγητικό σημείωμα ότι σήμερα τα προβλήματα στις ελληνικές φυλακές απορρέουν από τον υπερπληθυσμό των κρατουμένων σε σχέση με τις υφιστάμενες υποδομές, τον μεγάλο αριθμό αλλοδαπών, τις μαζικές καταδίκες για ναρκωτικά αλλά και την διαφθορά εντός του σωφρονιστικού συστήματος. Τα στοιχεία του Ιουνίου δείχνουν ότι υπάρχουν συνολικά 11.847 κρατούμενοι, όταν οι φυλακές μας μπορούν να στεγάσουν το πολύ 9.460 άτομα, αναφέρει η έκθεση.

    Οι βουλευτές ζητούν να αυξηθεί το επίδομα του ΟΑΕΔ στους αποφυλακιζόμενους και να διευρυνθούν οι όροι παροχής του, αλλά και να δημιουργηθούν ειδικά προγράμματα του οργανισμού ειδικά για όσους εκτίουν την ποινή τους και επιστρέφουν στην κανονική ζωή.

    Προτείνεται επίσης να δίνονται περισσότερες ημέρες άδειας ειδικά για κρατούμενους που είναι ανήλικοι, γυναίκες-μητέρες κ.ά., αλλά και να θεσμοθετηθούν ειδικές διευκολύνσεις για κρατούμενους που είναι φοιτητές ή σπουδαστές.

    Ειδική μνεία πρέπει να ληφθεί επίσης για τις περίπου 600 600 γυναίκες κρατούμενες που σε πολλές περιπτώσεις «φιλοξενούν» και τα ανήλικα παιδιά τους. Ζητείται έτσι να παρέχεται πλήρης ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ειδικός χώρος κράτησης, διαχωρισμός, ψυχολογική υποστήριξη, φοίτηση σε σχολεία «δεύτερης ευκαιρίας, δημιουργία παιδότοπων και κήπων για τα παιδιά κτλ. Η έκθεση υπογραμμίζει ότι σήμερα περίπου μία στις τρεις κρατούμενες είναι τοξικοεξαρτημένες και μία στις τέσσερις είναι άπορη.

    Τέλος, σημειώνεται ότι η πολυπληθής κοινότητα αλλοδαπών κρατουμένων, περίπου 60% του συνόλου από 100 εθνικότητες, με πλειοψηφία Αλβανών, Ιρακινών, Βουλγάρων και Τούρκων, δεν συνυπάρχει αρμονικά με τους Έλληνες κρατούμενους και πρέπει να ληφθούν μέτρα εσωτερικής ασφάλειας των φυλακών.

    Επιγραμματικά, οι προτάσεις που περιλαμβάνει η έκθεση είναι οι εξής:

    ΥΠΟΔΟΜΕΣ

    βελτίωση των φυλακών και των όρων διαβίωσης
    υιοθέτηση προγράμματος κατασκευής φυλακών με σαφές χρονοδιάγραμμα και τακτικό έλεγχο υλοποίησής

    ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΙΑΒΙΩΣΗΣ

    σύσταση Σώματος Εσωτερικών Υποθέσεων
    δημιουργία σαφούς συστήματος επιβολής πειθαρχικών ποινών στους σωφρονιστικούς υπαλλήλους
    δικαίωμα προσφυγής των κρατουμένων
    αποδέσμευση πειθαρχικών ποινών από σπουδές, θεραπευτικά προγράμματα και μεταγωγές
    απαγόρευση συνολικών ποινών, σωματικών ποινών, εγκλεισμού σε σκοτεινό κελί

    ΥΓΕΙΑ

    θεσμοθέτηση ηλεκτρονικής «Κάρτας Υγείας» τουλάχιστον για τα λοιμώδη μεταδιδόμενα νοσήματα, στην οποία να περιλαμβάνονται πληροφορίες για το χρόνο και το είδος της παρεχόμενης θεραπείας.
    δωρεάν παροχή στους κρατούμενους μέσων ατομικής υγιεινής και καθαριότητας
    εκσυγχρονισμός των εγκαταστάσεων θέρμανσης και παροχής νερού
    τακτικός και έκτακτος υγειονομικός έλεγχος

    ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

    προγράμματα εκπαίδευσης όλων των βαθμίδων για όλους τους κρατούμενους
    θεσμοθέτηση ατομικής εκπαιδευτικής καρτέλας με τα στοιχεία για την πορεία και τις γνώσεις του κρατούμενου
    φοίτηση κρατουμένων σε σχολεία «δεύτερης ευκαιρίας» εκτός φυλακής
    ειδική μέριμνα για την εκπαίδευση νομίμων αλλοδαπών, ΑΜΕΑ κ.λπ.
    επιστροφή των Ελεύθερων Ανοικτών Πανεπιστημίων στις φυλακές
    χρήση Η/Υ για εκπαιδευτικούς λόγους υπό ορισμένες προϋποθέσεις

    ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

    αξιοποίηση του Κέντρου Απεξάρτησης Ουσιοεξαρτωμένων Κρατουμένων στον Ελαιώνα, με επέκταση και αύξηση του θεραπευτικού προσωπικού
    δημιουργία ειδικών χώρων κράτησης για χρήστες
    επέκταση όλων των σχετικών προγραμμάτων σε όλες τις φυλακές

    ΓΥΝΑΙΚΕΣ

    υποστήριξη από εξειδικευμένους κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους και κοινωνιολόγους
    βελτίωση της περίθαλψης από ιατρούς όλων των βασικών ειδικοτήτων, με ιδιαίτερη έμφαση στην ψυχική υγεία
    ενίσχυση θεραπευτικών προγραμμάτων απεξάρτησης
    ενθάρρυνση τηςφοίτησης σε σχολεία για τις ανήλικες κρατούμενες
    ειδική μέριμνα για τις κυοφορούσες

    ΑΝΗΛΙΚΟΙ

    άμεση ψήφιση νομοσχεδίου που εκκρεμεί από το 1984 για μονάδες μέριμνας ή Στέγες Ανηλίκων
    εφαρμογή από τους δικαστές όλων των αναμορφωτικών-θεραπευτικών διατάξεων του Ν. 3189/2003 για να αποφεύγεται ο εγκλεισμός (1 στους 3 είναι «μέσα» για ναρκωτικά)
    ενίσχυση των θεραπευτικών προγραμμάτων απεξάρτησης
    ψυχολογική υποστήριξη από εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό

    Έθνος
    Το έγραψε ο Κώστας Καψάλης στις 00:10

    ΠΗΓΉ http://www.lidoriki.com/2011/10/blog-post_2264.html

  • Με την Επιτροπή Τιμών του υπουργείου Υγείας τα «έβαλε» ο κ. Δημήτρης Λιντζέρης

    Δημήτρης Λιντζέρης: «Ο τρόπος λειτουργίας της Επιτροπής τιμών δεν τιμά κανέναν»

    Με την Επιτροπή Τιμών του υπουργείου Υγείας τα «έβαλε» ο κ. Δημήτρης Λιντζέρης τονίζοντας ότι ο ΕΟΦ δεν έχει αρμοδιότητα ούτε ευθύνεται για τα λάθη στην τιμολόγηση φαρμάκων. Τόνισε δε ότι δεν ήρθε ποτέ η Υπουργική απόφαση που είχε ζητήσει ώστε να μπουν κανόνες και να περάσει η αρμοδιότητα της τιμολόγησης στον ΕΟΦ.
    «Είναι δυνατόν να ζητηθεί η γνώμη της Επιτροπής τιμών αλλά δεν έχει καμία νομοθετημένη αρμοδιότητα να εισηγείται ή να αποφασίζει για τις τιμές. Δυστυχώς το τελευταίο διάστημα ο τρόπος λειτουργίας της Επιτροπής τιμών δεν τιμά κανέναν.

    Παραπέμπει ευθέως σε φαινόμενα και λειτουργίες του παρελθόντος που οδήγησαν τη χώρα μας στην κρίση και πρέπει άμεσα να επανορθωθεί. Ο τρόπος που γίνεται τώρα η τιμολόγηση, ο τρόπος της διαφάνειας με τον οποίο αναρτώνται οι τιμές, έφερε στην επιφάνεια πολλές στρεβλώσεις που σημειώθηκαν στο παρελθόν,  όπως παραδείγματος χάριν ότι υπάρχουν γενόσημα με το ίδιο προϊόν αναφοράς, που το ένα έχει τιμή 85% του προϊόντος αναφοράς, άλλο έχει τιμή στο 60% και άλλο στο 30%.

    Η ανισορροπία της αγοράς είναι προφανής… Είχα ζητήσει από το υπουργείο Υγείας να υπάρξει Υπουργική Απόφαση που να θέτει συγκεκριμένους κανόνες, οι οποίοι θα εφαρμοστούν για όλα τα φάρμακα από τον ΕΟΦ και όχι από την Επιτροπή τιμών. Είναι αυτονόητο ότι αυτή η λειτουργία πρέπει να επιτελεστεί στον ΕΟΦ και όχι στην Επιτροπή τιμών, που είναι αναρμόδια!».

    Τάδε έφη ο απερχόμενος πρόεδρος του ΕΟΦ, Δ. Λιντζέρης, κάνοντας ένα σύντομο απολογισμό στο πλαίσιο της ομιλίας του στο συνέδριο της ΕΣΔΥ που πραγματοποιήθηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο στην Αθήνα.  Κλείνοντας την ομιλία του, ο κ. Λιντζέρης τόνισε ότι «επένδυση στον ΕΟΦ σημαίνει επένδυση στη σωστή λειτουργία της αγοράς και επένδυση στα οικονομικά του Κράτους».

  • Ασύμμετρη…ανικανότητα

    Οι εκλογές του 2007, με τον τρόπο και στο χρόνο που προκηρύχτηκαν, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως κωμικοτραγική εκδήλωση καπηλείας των δημοκρατικών θεσμών και του συνταγματικού δικαιώματος του Πρωθυπουργού να προκηρύσσει πρόωρες εκλογές. Ως εκλογές συγκάλυψης του πορίσματος Ζορμπά και του ανοσιουργήματος της καταλήστευσης των Ταμείων. Εκλογές αποφυγής των φυσικών και πολιτικών χειμάρρων του φθινοπώρου.

    Όμως δυστυχώς οι φονικές πυρκαγιές ξεπέρασαν αυτούς τους χαρακτηρισμούς. Θα μείνουν στην ιστορία ως εκλογές σε καμένη γη, ως εκλογές πάνω στις στάχτες και στ” αποκαΐδια της ζωής του περιβάλλοντος, της ιστορίας, της οικονομίας και της αξιοπρέπειάς μας.

    Ουδείς μπορούσε να φανταστεί τέτοια πελώρια ανικανότητα.

    Τρεις μικρές εστίες φωτιάς  στην Ηλεία, από διαπιστωμένα αίτια αφέθησαν να κατακαίουν επί 1 εβδομάδα ολόκληρο το νομό και ακόμα και σήμερα συνεχίζουν το καταστροφικό τους έργο στη γειτονική Αρκαδία. Όπως στις αρχές του καλοκαιριού μια γελοία εστία φωτιάς οδήγησε στην καταστροφή της Πάρνηθας. Το ίδιο και στη Νότια Εύβοια, στη Μεσσηνία και τη Λακωνία.

    Η Κυβέρνηση, ο Πρωθυπουργός και οι Υπουργοί πρωταγωνιστές σ” ένα θέατρο σκιών έγιναν θεατές σ” ένα δράμα που κάποια στιγμή έγινε αρχαίο και ρήμαξε την Ολυμπία. Πάλι καλά που ο κύριος Βουλγαράκης με συγκινητικές προσπάθειες διέσωσε το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.

    Η Κυβέρνηση μπροστά σ” αυτή την καταστροφή επιχείρησε να δικαιολογηθεί επιστρατεύοντας αδίστακτα τον μύθο των ασύμμετρων απειλών. Εμπνευστής αυτής της θεωρίας, ποιος άλλος; Η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη Μητσοτάκη. Η οποία, λόγω οικογενειακής παράδοσης, γνωρίζει καλά απ” αυτά. Με έντεχνο τρόπο παραλληλίζει τους εμπρηστές με τους γνωστούς άγνωστους που έκαψαν τα μαγαζιά της Αθήνας και τον Άγνωστο Στρατιώτη. Η σιωπηλή κυρία Υπουργός Εξωτερικών, σε μείζονα θέματα  όπως αυτό της αναγνώρισης του ονόματος των Σκοπίων αλλά και της τουρκικής προκλητικότητας απέναντι στην Κύπρο, έγινε λαλίστατη υποστηρίζοντας ασύμμετρες ανοησίες προκειμένου να καλύψει τη συμμετρική, σταθερή και επαναλαμβανόμενη Κυβερνητική ανικανότητα. Αλλά, ακόμα και αν δεχτούμε ότι υπήρχε σχέδιο οργανωμένο από οικοπεδοφάγους γκαζάκηδες ή ξένους πράκτορες, οι αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες είχαν ενημερώσει την Κυβέρνηση; Και αν η Κυβέρνηση γνώριζε, γιατί οδήγησε τη χώρα, μήνα Αύγουστο, σε εκλογές εξπρές, μεσούσης της περιόδου των πυρκαγιών; Γιατί προκήρυξε εκλογές πάνω στο πτώμα της Πάρνηθας και της Πεντέλης; Και αν δεχόμαστε οργανωμένη επίθεση ποιος έχει την ευθύνη να οργανώσει την άμυνα;

    Επιτέλους αιδώς. Ανικανότητα και κυνισμός υπάρχει. Και συνεχίζεται με τον άναρχο τρόπο με τον οποίο μοιράζονται όχι αποζημιώσεις προς τους πυρόπληκτους αλλά εκλογικά επιδόματα σε όσους πιστούς προσέρχονται. Αρνούμαι να φανταστώ τον τρόπο με τον οποίο θ” αντιμετώπιζε αυτή η Κυβέρνηση μια πραγματική εξωτερική απειλή.

    Το κυρίαρχο αίτημα, 15 μέρες πριν τις εκλογές, είναι ν” απομακρυνθούν γρήγορα όσοι μετέτρεψαν την Ελλάδα σε ανοχύρωτη χώρα για ν” αποφευχθούν τα χειρότερα. Η εθνική καταστροφή που ζούμε επιβάλλει προσκλητήριο εθνικής ανασυγκρότησης και αναγέννησης. Η επόμενη Κυβέρνηση δε θα διαχειριστεί απλά την εξουσία. Πρέπει να είναι ικανή να σώσει τον τόπο.

  • Ονομασία Σκοπίων

    Η σημερινή πραγματικότητα που πληγώνει όλους τους Έλληνες έχει την απαρχή της στην πολιτική του κυρίου Μητσοτάκη και στη γνωστή θεωρία ότι «σε 10 χρόνια κανείς δε θα θυμάται το όνομα».

    Για να θυμηθούμε τα πραγματικά γεγονότα στις 13 Απριλίου 1992, οι πολιτικοί αρχηγοί συνήλθαν υπό τον πρόεδρο της δημοκρατίας κ. Κ.Καραμανλή και αποφάσισαν ότι «η Ελλάδα δεν πρόκειται ν” αναγνωρίσει ανεξάρτητο κράτος αν στο όνομά του υπάρχει η λέξη Μακεδονία». Όμως δυστυχώς στις 7 Απριλίου 1993, η Ελληνική Κυβέρνηση με τον τότε Υπουργό Εξωτερικών κ. Μιχάλη Παπακωνσταντίνου,  με επιστολή στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, αποδέχθηκε το κράτος των Σκοπίων ν” αναγνωριστεί με το όνομα Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας.

    Από τότε δυστυχώς άρχισε το κρατίδιο αυτό ν” αναγνωρίζεται με το συνταγματικό του όνομα από πολλές κυβερνήσεις στον κόσμο.

    Σήμερα πλέον απαιτείται εθνική ομοφωνία για μια εξωτερική πολιτική που θα βάλει τέλος στον ενδοτισμό και υποχωρητικότητα. Πέραν από μια σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό δεν έχουμε το εθνικό δικαίωμα να συμβιβαστούμε.

  • Αξιοποίηση Ολυμπιακών Έργων

    Οι Ολυμπιακοί και οι Παραολυμπιακοί Αγώνες τελείωσαν, τα φώτα έσβησαν. Επιστροφή στα καθ” ημάς. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες που είχαν κατά κοινή ομολογία πολύ μεγάλη επιτυχία και στον αθλητικό και στον οργανωτικό τομέα, επαινέθηκαν από όλη τη διεθνή Κοινότητα. Η Κυβέρνηση και προσωπικά ο Πρωθυπουργός επαίρεται για την επιτυχία τους και την αποδίδει στις προσπάθειες του ελληνικού λαού. Θαρρείς και ο ελληνικός λαός δεν είχε εκλέξει μια κυβέρνηση – αυτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. – που σχεδίασε, οργάνωσε, υλοποίησε. Η παραδοχή όμως αυτών των πραγμάτων απαιτεί άλλου τύπου πολιτικό ήθος, άλλου τύπου μεγαλοθυμία. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για τη Ν.Δ..
    Ακούσαμε κατά καιρούς, ακόμα και στην προολυμπιακή περίοδο και από τον ίδιο τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας σκέψεις και προβληματισμούς κατά πόσο η χώρα μας έπρεπε να οργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες γιατί είχαν – λέει- υψηλό κόστος. Και εδώ υπάρχει η πρώτη πολύ μεγάλη αντίφαση. Από τη μια η Κυβέρνηση  καμαρώνει και επαίρεται  για την πολύ καλή διεξαγωγή, για την άνοδο του κύρους της χώρας και από την άλλη μεμψιμοιρεί για το υψηλό κόστος που τάχα πήγε πίσω την οικονομία. Από τη μια μεριά μιλάει για εθνική αυτοπεποίθηση και από την άλλη στέλνει τη χώρα στην κηδεμονία και στην επιτήρηση των Οικονομικών Οργάνων της Ε.Ε..
    Επαναλαμβάνει μονότονα απόψεις του τύπου «όλα τα καλά οφείλονται στον ελληνικό λαό και όλα τα κακά στο ΠΑΣΟΚ». Ας είναι. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες τελείωσαν, η ίδια η ζωή θέτει ένα αμείλικτο ερώτημα και η Κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη ν” απαντήσει: Τι θα γίνει με τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις; Στην προσπάθειά της η Κυβέρνηση να τεκμηριώσει την όποια πολιτική της, προβαίνει σε δύο αλχημείες.

    Πρώτον: Για να μεγιστοποιήσει το κόστος των ολυμπιακών έργων αθροίζει συλλήβδην, αθλητικές εγκαταστάσεις και αναπτυξιακά έργα τα οποία μπορούν να έχουν κοινωνικό όφελος αν αποδοθούν προς χρήση στον ελληνικό λαό. Διότι πολλά εξ” αυτών έχουν μεγάλη χρησιμότητα σε διάφορους κλάδους της οικονομίας και άλλα μπορούν ν” αξιοποιηθούν, προκειμένου να στεγάσουν υπηρεσίες του κράτους. Παράδειγμα, το Ολυμπιακό Χωριό που δόθηκε στους δικαιούχους του ΟΕΚ, το Χωριό Τύπου στην Αμυγδαλέζα που θα στεγάσει τις Σχολές της Αστυνομίας. Ό,τι είχε προβλεφθεί αξιοποιείται. Τα υπόλοιπα αραχνιάζουν.
    Η δεύτερη αλχημεία: Ξεχνώντας ότι το ψέμα έχει κοντά πόδια, η Κυβέρνηση  κάνει το ίδιο όταν μεγιστοποιεί το κόστος λειτουργίας και συντήρησης των αμιγώς αθλητικών εγκαταστάσεων. Έτσι, ενώ έχει μία ολοκληρωμένη μελέτη από τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού, πρόσφατη – το Νοέμβρη του 2003- ότι το κόστος συντήρησης και λειτουργίας ανέρχεται σε 25 εκατομμύρια € το χρόνο, διοχετεύει ότι ξεπερνά τα 100 εκατομμύρια με προφανή στόχο να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι οι εγκαταστάσεις είναι βάρη που πρέπει να τα ξεφορτωθεί το δημόσιο.
    Αλήθεια, ετοιμάζεται να τις εκποιήσει; Και εδώ αποκαλύπτεται η βαθιά συντηρητική και αναχρονιστική αντίληψη της Ν.Δ.. Αφαιρεί απολύτως από την αξιολόγηση των αθλητικών έργων ένα βασικό κριτήριο: την κοινωνική χρησιμότητα. Τα αντιμετωπίζει με στενά χρηματοοικονομικά κριτήρια, με μια στείρα οικονομίστικη ή λογιστική αντίληψη, χωρίς ίχνος αναπτυξιακής ή κοινωνικής διάστασης.
    Η Ν.Δ. είναι κυβέρνηση της χώρας τους τελευταίους οκτώ μήνες και οφείλει ν” απαντήσει συγκεκριμένα στο αμείλικτο ερώτημα που θέτει ο ελληνικός λαός: Τι θα γίνουν όλα αυτά; Θα καταστραφούν; Στο Πανθεσσαλικό Στάδιο ξηλώθηκαν όλες οι αθλητικές υποδομές. Ευτυχώς που ο Δήμαρχος Ηρακλείου έβαλε μπουλντόζες στην είσοδο του Παγκρητίου, αλλιώς θα διελύετο και αυτό.
    Η Κυβέρνηση δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ότι είναι υπεύθυνη για τις καταστροφές και τις λεηλασίες που λαμβάνουν χώρα καθημερινά και που ο Τύπος και τα τηλεοπτικά κανάλια προβάλουν κατ” επανάληψη.

    Αβίαστα λοιπόν εξάγεται το συμπέρασμα ότι υπάρχει παντελής έλλειψη πολιτικής κατεύθυνσης και θάρρους για τη λήψη συγκεκριμένων αποφάσεων.
    Η καθυστέρηση όμως αυτή, καθίσταται καθημερινά καταστροφική. Θ” ανέμενε κανείς, κάτι που θα ήταν συνεπές προς τη συντηρητική φύση της πολιτικής και του κόμματός της Ν.Δ., την επίσημη δημόσια πρόσκληση προς την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ούτε αυτό γίνεται όμως.
    Υπάρχουν ως παρακαταθήκη από την Κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., δύο συγκεκριμένες μελέτες των πανεπιστημίων της Θεσσαλίας και της Αθήνας, για τη μετολυμπιακή χρήση των έργων. Το αρμόδιο υπουργείο θα μπορούσε να καλέσει την Τοπική Αυτοδιοίκηση,  Α” βάθμια και Β” βάθμια και τις αθλητικές Ομοσπονδίες, για να καθορίσει το αύριο των εγκαταστάσεων. Δεν πράττει όμως ούτε το ένα ούτε το άλλο.
    »Κυβερνάν είναι το επιλέγει» έλεγε ο Αριστοτέλης. Κάθε επιλογή έχει αποτελέσματα, πολιτικό όφελος ή κόστος. Η απραξία μόνο κόστος έχει και το οποίο δυστυχώς, θα πληρώσει ο ελληνικός λαός.
    Ήταν εύκολη η κριτική για την καθυστέρηση ή για την υποτιθέμενη αύξηση του κόστους. Η καταστροφή των εγκαταστάσεων, η καθυστέρηση στην αξιοποίησή τους, βαρύνει αποκλειστικά τη Ν.Δ..
    Μία μόνο λύση υπάρχει. Οι ανοικτές διαδικασίες και ο εποικοδομητικός διάλογος, με  στόχο την αξιοποίηση των έργων προς όφελος του ελληνικού λαού.
    Ο κάτοικος της Νίκαιας, ο κάτοικος της Β” Πειραιά, που είδε την προηγούμενη κυβέρνηση να επενδύει 40 δις δρχ. για τη δημιουργία του μεγάρου της Άρσης Βαρών και για τη διαμόρφωση των γύρω χώρων έχει την απαίτηση, αυτή η επένδυση να βελτιώσει την ποιότητα ζωής του. Η κ. Πετραλιά, όπως απάντησε σε επερώτηση στη Βουλή, δεν έχει να προτείνει τίποτα γι” αυτό. Το μόνο που ανέφερε είναι ότι υπάρχει πρόβλημα πρόσβασης στο χώρο – θαρρείς και δεν διεξήχθησαν Ολυμπιακοί Αγώνες στο Σπίτι της άρσης βαρών – και ότι συζητά με το Δήμαρχο Νίκαιας. Τι συζητούν άραγε ερήμην της ελληνικής κοινωνίας και πότε η συζήτηση θα καταλήξει σε αποτέλεσμα;

    Εν κατακλείδι, το μόνο που έχουμε να περιμένουμε είναι το «τέλος» αυτών των συζητήσεων, οι οποίες θα είχαν καταλήξει σε αποτέλεσμα, αν το Υπουργείο είχε προγραμματισμό και στόχο. Αυτό όμως θ” αποτελούσε έκπληξη και εκτροχιασμό από την κυβερνητική γραμμή η οποία τόσο καιρό δεν έχει δώσει δείγματα προγραμματισμού και εφαρμογής πολιτικής.

  • Ελληνική Παιδεία ή Παιδεία στον Ελλαδικό Χώρο

    Ελληνική Παιδεία ή Παιδεία στον Ελλαδικό Χώρο

     

    Η θεσμοθέτηση ενός Εθνικού διαλόγου για την Παιδεία, ενός Έθνους με 3000 και πλέον χρόνια ιστορίας, είναι δύσκολο και υπεύθυνο έργο. Εξίσου βαριά ευθύνη αποτελεί η συμμετοχή σ” αυτόν. Η προετοιμασία του από την Κυβέρνηση δεν ανταποκρίνεται στις επιταγές μιας τεχνοκρατικής εκσυγχρονιστικής προσέγγισης των προβλημάτων της Παιδείας, δεν αξιοποιεί το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο ούτε θεμελιώνει ένα νέο που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στις δυνατότητες του Ελληνισμού.

    Ευθύνη της Κυβέρνησης είναι η παρουσίαση ενός βασικού κειμένου εργασίας που θα καθιστά σαφείς:

    • Ø Τους σκοπούς και τους στόχους του διαλόγου
    • Ø Τους συμμετέχοντες και τις λειτουργίες τους
    • Ø Τη διάχυση στο λαό του προβληματισμού των κοινών παραδοχών και των διαφορετικών απόψεων που θ” αναπτυχθούν.

    Όλ” αυτά αποτελούν θεμελιώδεις προϋποθέσεις. Εάν μιλάμε για πραγματική Εθνική διαβούλευση. Άλλως πρόκειται για επικοινωνιακού τύπου επίφαση και νομιμοποίηση προειλημμένων κομματικών επιλογών.

    Ως προς τους στόχους είναι απολύτως αναγκαίο να αποσαφηνισθεί περί τίνος θα συζητήσουμε.

    Περί Ελληνικής Παιδείας ή Περί Παιδείας στον ελλαδικό χώρο;

    Περί καταρτίσεως άνευ Παιδείας;

    Περί Παιδείας άνευ καταρτίσεως ή περί της αναγκαίας εναρμόνισης;

    Η επιδίωξη και κατάκτηση μιας ισχυρής θέσης στον παγκόσμιο καταμερισμό γνώσης και εργασίας δεν προϋποθέτει απλή προσαρμογή στον αγορά. Απαιτεί κατάκτηση και αξιοποίηση ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων, βιώσιμη εθνική εξειδίκευση. Επιβάλλεται η σύνδεση της παιδείας και της κατάρτισης στην κατεύθυνση μιας εθνικής στρατηγικής βιώσιμης ανάπτυξης.

     

    Ο διάλογος για μια Ελληνική Παιδεία ενδιαφέρει:

    • Ø Τους φορείς της Παιδείας στην Ελλάδα
    • Ø Τους κοινωνικούς εταίρους
    • Ø Τους φορείς της Παιδείας των Ελλήνων της διασποράς, το Πατριαρχείο, τις Κοινότητες
    • Ø Τις έδρες των Νεοελληνικών Σπουδών ανά τον κόσμο (περίπου 200)
    • Ø Τους σημαντικούς ανά τον κόσμο Ελληνιστές καθηγητές, διανοούμενους συγγραφείς
    • Ø Τις ξεχασμένες πολιτιστικές μειονότητες της διασποράς (ελληνόγλωσσες, ελληνορθόδοξες).

    Ο διάλογος για μια ελληνική Παιδεία αυτονόητα αποτελεί συγχρόνως διάλογο για την εθνική πολιτιστική ταυτότητα και την επιβίωσή της. Διάλογο για μια πρόταση Παιδείας στην Ευρώπη.

     

    Η ανάγκη θεσμοθέτησης μόνιμου Εθνικού διαλόγου για την Παιδεία είναι επιβεβλημένη και επιτακτική. Τα κύρια ζητήματα που κατά τη γνώμη μου οφείλουν να συζητηθούν:

    • Ø Οικονομικά της Παιδείας. Βελτίωση των πάσης φύσεως υποδομών.
    • Ø Διάλογος για τις αρχές, τους στόχους και το περιεχόμενο της Παιδείας. Διάλογος για τα αναγκαία μέσα και τους θεσμούς για την υλοποίηση των στόχων.
    • Ø Διαρκής διάλογος για την αξιολόγηση και παρακολούθηση του συστήματος και των φορέων του. Διαρκείς προσαρμογές και βελτιώσεις.
    • Ø Θέσπιση ξεκάθαρων κανόνων (αντικειμενικά κριτήρια) και έλεγχος για όλους από αξιόπιστες επιτροπές χωρίς συντεχνιακές λογικές ή εκθέσεις αξιολόγησης που μένουν στα συρτάρια.
    • Ø Απολογισμός της χρήσης όλων των κονδυλίων.
    • Ø Ειδικό κεφάλαιο σπουδαίας σημασίας αποτελεί η έρευνα.

     

    Οφείλουμε να στοχεύσουμε ώστε η εκπαίδευση και το σχολείο να είναι αγαπητά  και σεβαστά από τους μαθητές. Ο δάσκαλος να μην είναι απλά τεχνικός μετάδοσης μιας ποσότητας διδακτέας ύλης, η οποία θα αποστηθίζεται μηχανικά, αλλά ο υπεύθυνος πολίτης που μυεί τη νέα γενιά στην αναζήτηση της γνώσης, της αρετής, της ομορφιάς, της κοινωνικής ευθύνης, της υπεύθυνης συμμετοχής στα κοινά.

    Η εκπαιδευτική διαδικασία ν” αντιμετωπισθεί ως λειτουργία που στοχεύει πρωτίστως στο να βελτιώνει τη νοημοσύνη, την ικανότητα κρίσης ανάλυσης-σύνθεσης και όχι αποκλειστικά στην ποσοτική αύξηση των πληροφοριών και των γνώσεων.

    Να διαμορφωθεί μια οργανική ενότητα οικογένειας – κοινωνίας – πόλης – σχολείου.

    Μόνον έτσι η γνωστή ρήση του Ισοκράτη περί «μετοχής στην ημετέρα παιδεία» θα παίρνει σάρκα και οστά στις μέρες μας με την αποφοίτηση από τα σχολεία.

  • Συμμετοχή των Πολιτών στις Αποφάσεις

    Έθνος (12-5-2005)

    Συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις

    Η υπεράσπιση της πορείας της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αποτελεί σήμερα επιτακτικό χρέος του συνόλου των ευρωπαϊκών πολιτικών δυνάμεων ανεξαρτήτως πολιτικού προσανατολισμού.
    Η εμβάθυνση όσο και η διεύρυνση της Ε.Ε. αποτελεί συμφέρον των λαών της. Είναι γνωστό βέβαια το όραμα του Ντε Γκωλ για μια Ευρώπη από τα Ουράλια ως τον Ατλαντικό. Μιας Ευρώπης με απόλυτη ενεργειακή αυτάρκεια, παγκόσμια δύναμη οικονομίας, σταθερότητας και δύναμης προοπτικής.
    Μια αυτόνομη πολιτικά και πολιτισμικά Ευρώπη αποτελεί συντελεστή ενός καλύτερου μέλλοντος για την ανθρωπότητα. Κάθε καθυστέρηση ή αναβολή αυτής της πορείας, ενέχει κινδύνους που θα επηρεάσει το μέλλον των επόμενων γενεών σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη μας. Σήμερα η κύρια αντίθεση σε παγκόσμιο επίπεδο είναι ανάμεσα σε δυνάμεις που υπερασπίζονται έναν πλουραλιστικό κόσμο ισονομίας λαών και πολιτισμών και σε δυνάμεις που τις μάχονται.
    Όλος ο κόσμος χρειάζεται μια Ευρώπη που δεν ανταγωνίζεται στα πλαίσια του ιμπεριαλισμού και της αποικιοκρατίας αλλά υπερβαίνει τον ανταγωνισμό για επικυριαρχία και προβάλει το ρόλο μιας ηθικής, πολιτισμικής υπερδύναμης ικανής να συμβάλλει στη θεμελίωση μιας ειρηνικής παγκόσμιας έννομης τάξης. Ικανής να κατευθύνει τους διεθνείς οργανισμούς (ΟΗΕ, Παγκόσμια Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) αν όχι να λειτουργούν σ’ ένα σύστημα παγκόσμιας έννομης τάξης, τουλάχιστον να εφαρμόζουν τις ειλημμένες αποφάσεις τους για τη βιώσιμη ανάπτυξη. Και τα λέω αυτά χωρίς να παραγνωρίζω το ρόλο της οικονομίας στην παγκόσμια πραγματικότητα ούτε στην εξουσία που ασκεί πολλές φορές επί της πολιτικής.
    Κατά συνέπεια ο αγώνας για μια αυτόνομη Ε.Ε. αποτελεί προϋπόθεση του αγώνα για μια αριστερότερη ή δεξιότερη Ευρώπη. Κάθε βήμα ενοποίησης της Ευρώπης αποτελεί βήμα εδραίωσης ενός σταθερότερου ειρηνικότερου και δικαιότερου κόσμου.
    Η αυτόνομη Ευρώπη δε μπορεί να πραγματοποιηθεί με γραφειοκρατικές αποφάσεις επαγγελματιών της πολιτικής ξεκομμένων από τους λαούς.
    Ουσιαστική και αποφασιστική εγγύηση της ευρωπαϊκής ενοποίησης και προοπτικής της Ευρώπης αποτελούν οι λαοί της. Μόνον εάν το ευρωπαϊκό μέλλον καταστεί όραμα και πρόγραμμα που υπηρετεί τις ανάγκες, καθημερινές και ευρύτερες, των λαών της Ευρώπης, τότε το ευρωπαϊκό μέλλον θα είναι απαλλαγμένο από κάθε αχίλλειο πτέρνα.
    Για το ΠΑ.ΣΟ.Κ., το αίτημα δημοψηφίσματος για την έγκριση του Ευρωπαϊκού συντάγματος δεν είναι βεγγαλικό. Αποτελεί συνέπεια της ιδεολογικής και πολιτικής μας δέσμευσης στην υπηρεσία της συμμετοχικής δημοκρατίας.
    Εκφράζει το σεβασμό στο αίτημα και την απαίτηση των λαών της Ευρώπης για περισσότερη συμμετοχή και λιγότερη γραφειοκρατία.
    Βέβαια περισσότερη συμμετοχή δε σημαίνει υποκατάσταση του Κοινοβουλευτικού διαλόγου από το διάλογο των τηλεοπτικών παραθύρων . Σημαίνει θεσμοθέτηση, ενίσχυση, εμπλουτισμό του διαλόγου σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας.
    Η περισσότερη συμμετοχή προϋποθέτει την κατοχύρωση του δικαιώματος, στην πληροφόρηση ως βασικού ανθρωπίνου δικαιώματος.
    Μόνον ο ενημερωμένος πολίτης συμμετέχει ουσιαστικά και αποφασιστικά.
    Εάν η πληροφόρηση αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα στο έλεος της αγοράς, τότε η κοινωνία της γνώσης και της πληροφορίας, την οποία ευαγγελίζεται η εποχή μας, θα είναι μία καθαρά ολιγαρχική κοινωνία.
    Το αίτημα για δημοψήφισμα σέβεται απολύτως τις πολιτισμικές μας παρακαταθήκες της ισονομίας, της ισηγορίας και της ισοπολιτείας. Αξιοποιεί τη συγκυρία ως ευκαιρία για έναν ουσιαστικό πανεθνικό διάλογο.
    Μέσα απ’ αυτό το διάλογο, άλλωστε, θα μπορέσουμε να διαμορφώσουμε την ελληνική συνιστώσα στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, κάτι που αποτελεί καθήκον μας.
    Αυτή την ευκαιρία αρνήθηκε η κυβέρνηση της Ν.Δ. να δώσει στο λαό μας. Υποτιμώντας τη νοημοσύνη του, ή φοβούμενοι τη βούλησή του. Ίσως επειδή έκρινε ότι δεν τον αφορούν αυτά και ότι αυτά είναι θέματα που αφορούν ειδικούς και συνταγματολόγους.
    Ο λαός μας είναι βαθιά πολιτικοποιημένος, διαθέτει πολιτικό αισθητήριο και είναι σε θέση να κατανοήσει ότι αυτό το Σύνταγμα δεν αποτελεί την Ιθάκη του νομικού πολιτισμού της Ευρώπης.
    Ίσως το Σύνταγμα να μην είναι αυτό που ο καθένας από εμάς θα επιθυμούσε. Και είναι λογικό αν λάβει κανείς υπόψη του την ποικιλία των λαών και των πολιτισμών αλλά και την πολυσυλλεκτικότητα των κομμάτων. Αν όμως πρυτανεύσει στη σκέψη μας η φράση του συμπατριώτη μας Αριστοτέλη ότι πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού και η άποψη του Ελευθερίου Βενιζέλου ότι χώρες μικρές σαν την Ελλάδα θα επιβιώσουν μόνο αν συνδέσουν τα συμφέροντά τους με αυτά κάποιας μεγάλης δύναμης, τότε πρέπει να υπερψηφίσουμε ενσυνείδητα και αποφασιστικά το ευρωπαϊκό σύνταγμα.
    Ο λαός μας κατανοεί ότι αυτό το Σύνταγμα αποτελεί έναν ακόμα θεμέλιο λίθο της ευρωπαϊκής αυτονομίας. Ο αγώνας για μια δικαιότερη και σοσιαλιστικότερη Ευρώπη συνεχίζεται.
    Ως βουλευτής του Ελληνικού κοινοβουλίου και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. συμμερίζομαι τη στάση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και τάσσομαι υπέρ της ψήφισης του ευρωπαϊκού συντάγματος. Παράλληλα καταγγέλλω την κυβέρνηση της Ν.Δ. που αρνήθηκε στο λαό μας την ευκαιρία ενός πανεθνικού διαλόγου και ενός δημοψηφίσματος.
    Η Ν.Δ. στέρησε από τον ελληνικό λαό τη δυνατότητα να διατρανώσει την θέλησή του για συνέχιση της πορείας ολοκλήρωσης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Ν’ αποφασίσει ο ίδιος άμεσα για το μέλλον του.
    Ίσως γιατί η πολιτική της καταβολή την οδηγεί να λαμβάνει αποφάσεις ερήμην του λαού.

    Η πορεία αυτή προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν υπήρξε ποτέ γραμμική και εύκολη. Ούτε η συνέχει προβλέπεται ευθεία και ανθόσπαρτη.
    Δεν ορίζεται με σαφήνεια η Ευρώπη έστω γεωγραφικά. Γιατί η γεωγραφία περιλαμβάνει τη γεωστρατηγική, τη γεωπολιτική, τη γεωοικονομία, τον πολιτισμό. Έτσι η Ευρώπη συνομιλεί με την Τουρκία, η οποία μάλιστα κατέχει τμήμα χώρας ενταγμένης στην Ε.Ε., της μαρτυρικής Κύπρου. Μιας χώρας η οποία συμπεριφέρεται κατά παράβαση όλων των ευρωπαϊκών κεκτημένων. Ενώ λοιπόν συνομιλεί με την Τουρκία, δε συνομιλεί με την Ουκρανία, τη Σερβία, τη Γεωργία και τη Ρωσία. Γνωρίζετε βέβαια τις πανευρωπαϊκές δημοσκοπήσεις για τις επιθυμίες των λαών της Ευρώπης. Και πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη τον κίνδυνο που θα προκύψει για την πορεία ενοποίησης από μια καταψήφιση του Ευρωσυντάγματος στη Γαλλία, στο όνομα της επερχόμενης εισόδου της Τουρκίας.
    Αλλά θέλω να καταθέσω μια ιστορική γνώση. Ότι οι συνταγματικές διακηρύξεις δεν υπήρξαν ποτέ συνθήκες επαρκείς για την διασφάλιση στην πράξη πολιτικών, κοινωνικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων. Τα συντάγματα της γαλλικής και της αμερικάνικης επανάστασης ακόμα και της σοβιετικής με την εξέλιξή τους αποδεικνύουν του λόγου μου το αληθές.

Page 1 of 212