Ασυμβίβαστο
Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, συζητάμε σήμερα τα άρθρα 56 και 57 του Συντάγματος. Η σημερινή συζήτηση αποτελεί μία από τις κορυφαίες στιγμές της αναθεώρησης, ακριβώς γιατί αφορά το status της Βουλής. Αφορά τη σύνθεση του Κοινοβουλίου των επόμενων χρόνων, από την οποία θα εμπορευθεί η κοινοβουλευτική και νομοθετική πραγματικότητα. Γι” αυτό είναι πολύ σημαντική. Θα έλεγα ότι τα δύο αυτά άρθρα είναι συγκοινωνούντα και περιγράφουν τους όρους και τις προϋποθέσεις της πολιτικής εκπροσώπησης στο Κοινοβούλιο.
Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, στην ομιλία μου για το άρθρο 86 είχα πει πως οι ιδιότητες αποφασιστικής σημασίας για τους πολιτικούς είναι το πάθος, το αίσθημα ευθύνης και η αίσθηση του μέτρου. Σήμερα θέλω να προσθέσω και μία ακόμη ιδιότητα : την προβλεπτικότητα. Γιατί οι συνέπειες ενός μέτρου και μάλιστα συνταγματικού και οι πολιτικοκοινωνικές ανακατατάξεις που προκαλεί γίνονται ορατές στο μέλλον.
Οφείλω να τονίσω ότι οι θέσεις που θα εκφράσω είναι απαλλαγμένες από την αλαζονεία της πληρότητας και από την ύβρη της συναίσθησης ότι κατέχουνε την απόλυτη αλήθεια. Οι κοινές συγκλίνουσες θέσεις των εισηγητών των δύο μεγάλων κομμάτων δεν μπορούν να δράσουν σε εμένα σαν Προκρούστης για να ακρωτηριάσουν σκέψεις και απόψεις που οφείλω να καταθέσω στην Εθνική Αντιπροσωπεία και στον ελληνικό λαό, τμήμα του οποίου τιμήθηκα να εκπροσωπώ. Άλλωστε, το να γίνεις από όλους αρεστός μπορεί να είναι επιθυμητό, αλλά είναι συγχρόνως και ανέφικτο.
Έρχομαι κατά πρώτο στο ασυμβίβαστο, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το θέμα ετέθη αιφνιδίως από τους εισηγητές των δύο μεγάλων κομμάτων στην εναρκτήρια συνεδρίαση της αναθεώρησης, χωρίς προηγουμένως να έχει απασχολήσει τις εργασίες της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος.
Είναι κατά τη γνώμη μου – τη γνώμη ενός γιατρού και όχι συνταγματολόγου – εκτός κατεύθυνσης και στερείται ιστορικού ερείσματος, αφού σύμφωνα με το άρθρο 110 , παράγραφος 2 δεν προκύπτει από κανένα σημείο της Επιτροπής Αναθεώρησης της προηγούμενης Βουλής. Βεβαίως τελούσε υπό αναθεώρηση το άρθρο 57. Όμως, πουθενά δεν αναφέρεται η έννοια του ασυμβίβαστου, ούτε κατ” υποψίαν.
Το θέμα δεν είναι βεβαίως προσωπικό, ούτε αφορά μόνο την παρούσα Βουλή. Η πολιτική διάσταση των άρθρων 56 και 57 προκύπτει από την απάντηση στα πιο κάτω ερωτήματα.
Τι είδους πολιτική εκπροσώπηση επιθυμούμε στο Κοινοβούλιο;
Είναι το αξίωμα του Βουλευτή επάγγελμα, αλλά συγχρόνως το λειτούργημα του Βουλευτή συνάδει με οποιαδήποτε επαγγελματική δραστηριότητα;
Είναι εν τέλει , η πολιτική επάγγελμα;
Θίγεται ή όχι ο αντιπροσωπευτικός χαρακτήρας του πολιτεύματος με τον περιορισμό των προσώπων που μπορούν να εκπροσωπήσουν το λαό;
Έχουν ακουστεί πολλές απόψεις με αξιόπιστα επιχειρήματα, θα έλεγα, εκατέρωθεν. Θα εκθέσω επιγραμματικά τις δικές μου.
Είναι βαθιά πολιτική και ιδεολογική μου θέση ότι ο Βουλευτής κατέχει ένα τιμητικό αξίωμα και μάλιστα προσωρινό. Δεν είναι επάγγελμα. Ο Βουλευτής είναι εκπρόσωπος του λαού στα πλαίσια της αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Οφείλει να ασκεί τα καθήκοντά του με ευσυνειδησία και συστηματικότητα, που μπορεί να τον οδηγήσει σε αναγκαστική αποκοπή από το επάγγελμά του. Αλλά αυτό είναι προϊόν επιλογής και όχι συνταγματικού κωλύματος. Άλλωστε μοναδικός κριτής της δράσης και της αποτελεσματικότητας του Βουλευτή και της επάρκειας του μες στην άσκηση των καθηκόντων του, είναι ο ελληνικός λαός και η ετυμηγορία του.
Δεύτερον, ο Βουλευτής πρέπει, πριν απ” όλα, να είναι καταξιωμένος στη συνείδηση των εν δυνάμει ψηφοφόρων του. Μεταξύ των διαφόρων παραγόντων που οδηγούν στην καταξίωση, εξέχουσα θέση έχει και η επαγγελματική καταξίωση, που αποδεικνύει ότι δεν είναι παρασιτικό ον, αλλά δημιουργικό. Η εργασία δεν αποτελεί μόνο μέσο βιοπορισμού, είναι φορέας και δημιουργός κοινωνικών σχέσεων. Είναι δίαυλος εκπομπής, αλλά και λήψης μηνυμάτων από την κοινωνία. Είναι ένας τρόπος κατανόησης των αναγκών της, των ρυθμών αλλαγής και συγχρόνως πηγή γνώσης όλων των συναφών προβλημάτων.
Η εργασία , κυρίες και κύριοι Βουλευτές, αποτρέπει την επαγγελματοποίηση του Βουλευτή, η οποία με τη σειρά της είναι δυνατόν να οδηγήσει σε γραφειοκρατικού τύπου αυτονόμηση του βουλευτικού Σώματος έναντι της κοινωνίας που αντιπροσωπεύει.
Θα έρθω στο άρθρο 56 παράγραφος 3, που οφείλει να διευκρινιστεί, γιατί κατά τη δική μου την ανάγνωση και κατά τη δική μου εκτίμηση στην ουσία, με τις έκτακτες εκλογές, αίρονται όλα τα κωλύματα εκλογιμότητας γιατί ο νομοθέτης στη συγκεκριμένη ρύθμιση αναφέρει ότι όλα τα κωλύματα ισχύουν 18 μήνες πριν το τέλος της λήξης της τετραετούς βουλευτικής περιόδου και δεν αναφέρεται καθόλου στο χρόνο των εκλογών. Και βεβαίως θέτει κανείς το ερώτημα: αν οι εκλογές, δηλαδή, γίνουν ένα ή ενάμιση χρόνο πριν από τη λήξη της θητείας, δεν ισχύει κανένα ασυμβίβαστο; Πρέπει αυτό να διευκρινιστεί γιατί η πολιτική πραγματικότητα μας λέει ότι στην Ελλάδα σπάνια γίνονται εκλογές στο τέλος της βουλευτικής περιόδου.
Θέλω να πω – όχι πως υπάρχει κάποιο ειδικό πρόβλημα, όχι πως και αυτό δεν είναι θεμιτό – για την ελάττωση των κωλυμάτων εκλογιμότητας που όταν πρωτόβαλε ο συνταγματικός νομοθέτης, το έβαλε εκτός των άλλων λόγων για να υπάρξει μια ισοτιμία στην εκλογική μάχη και στον εκλογικό αγώνα, με την έννοια ότι κάποιος που με τον άλφα ή βήτα τρόπο ασκούσε εξουσία, ασκούσε πολιτική εξουσία και κατά το μείζονα λόγο ασκούσε οικονομική εξουσία μέσω του κράτους, δεν θα έπρεπε να είναι υποψήφιος αν δεν τηρούνταν κάποιες προϋποθέσεις. Βλέπω ότι στη συγκεκριμένη διάταξη δε δίδεται μεγάλη προσοχή πάνω σε αυτό το θέμα, με αποτέλεσμα να θεσμοθετούμε τη διευκόλυνση μιας συγκεκριμένης διαδρομής, που έχει να κάνει με τρεις ενδιαμέσους σταθμούς : κόμμα – διοίκηση – Βουλή.
Αυτό δεν το λέω με την έννοια ότι είναι θεμιτό ή λάθος, αλλά δεν μπορεί να γίνεται σε βάρος των άλλων κατηγοριών εκπροσώπησης. Και το λέω αυτό γιατί παράλληλα έρχεται το ασυμβίβαστο να δράσει αποτρεπτικά στη διάθεση δοκιμασμένων και επιτυχημένων στην κοινωνία στελεχών, για την είσοδό τους στην πολιτική.
Νομίζω πως μέλημα κάθε δημοκρατικής πολιτείας είναι η αντανάκλαση της κοινωνίας στην πολιτική και η διασφάλιση όρων αντιπροσωπευτικότητας και ισοτιμίας.
Έτσι κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εκτιμώ πως θα υπάρχει πλέον μια σαφής ανισοτιμία μεταξύ κομματικών και κρατικών στελεχών αφ” ενός και κοινωνικών και επιστημονικών αφετέρου.
Φοβάμαι πως οδηγούμαστε σε μια κατηγορία – κατ” όπως έλεγε και ο Μαξ Βέμπερ – διαθέσιμων να εκπροσωπούν το λαό. Νομίζω όμως πως το ζητούμενο θα ήταν πώς η πολιτεία θα προσέλκυε καταξιωμένα επαγγελματικά κοινωνικά και επιστημονικά πρόσωπα και πώς συγχρόνως θα απωθούσε άτομα που βλέπουν την πολιτική σαν σίγουρο και προσοδοφόρο επάγγελμα. Άλλωστε θα πρέπει να έχουμε μια πειστική απάντηση , κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, διότι η επιχειρούμενη συνταγματική ρύθμιση, εξ” όσων γνωρίζω, είναι πρωτοφανής. Σε κανένα σύνταγμα της Ευρώπης δεν περιλαμβάνεται με τέτοια απολυτότητα τέτοια διάταξη.
Βεβαίως, υπάρχουν δραστηριότητες και επαγγέλματα που είναι ασυμβίβαστα με το αξίωμα του Βουλευτή. Αυτά όμως περιλαμβάνονται στο ισχύον σύνταγμα ή αν δεν περιλαμβάνονται μπορούν να ρυθμιστούν νομοθετικά.
Θα μπορούσε κανείς να επεκτείνει το ασυμβίβαστο προς την κατεύθυνση αυτή, θα ήταν όμως λάθος – κατά τη δική μου γνώμη – αν ρητά γενικεύσει το ασυμβίβαστο μεταξύ Βουλευτή και οποιασδήποτε επαγγελματικής δραστηριότητας.
Τέλος, για να κλείσω σεβόμενος απολύτως το χρόνο, θέλω να επισημάνω ότι ακόμα και αν ψηφιστεί τέτοιο άρθρο θα ήταν αδιανόητο να ισχύσει από αυτή τη Βουλή. Πουθενά οι νόμοι δεν ισχύουν αιφνιδιαστικά και μάλιστα όταν ανατρέπεται η συνταγματική τάξη. Ο κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να γνωρίζει τους όρους και τις προϋποθέσεις λειτουργίας του πολιτεύματος. Δε μπορεί οι κανόνες να αλλάζουν στη διαδρομή κατά το δοκούν, έστω και της πλειοψηφίας. Οι κανόνες που ίσχυσαν στις πρόσφατες εκλογές οφείλουν να ισχύουν μέχρι την εκπνοή της παρούσας Βουλής.
Ευχαριστώ.
28/02/2001
Για το άρθρο 86 του Συντάγματος
Κύριε Πρόεδρε, κύριοι συνάδερφοι,
το συζητούμενο άρθρο 86 του Συντάγματος περιέχει αναμφίβολα πολλές πτυχές και παραμέτρους. Δε φιλοδοξώ, ως μη νομικός, να προσφέρω στη νομική υπόσταση και τεκμηρίωση αυτού του νόμου, επειδή όμως αναμφίβολα χαρακτηρίζει συνολικά και προσδιορίζει την πολιτική και τη διαφάνεια που οφείλει να έχει καθένας που έχει αποφασίσει να ασχοληθεί με τα κοινά, θα ήθελα να καταθέσω και εγώ τις απόψεις μου.
Δε νομίζω βέβαια ότι περιμένει κανείς μέσα από αυτό ή άλλο τεχνικό περιεχόμενο μιας συνταγματικής διάταξης να λυθεί το θέμα της ποινικής ευθύνης των πολιτικών. Είναι ένα μεγάλο θέμα που αγγίζει τα όρια του πολιτικού και νομικού πολιτισμού ολόκληρης της χώρας. Είναι θέμα που αγγίζει τα πολιτικά ήθη όπως έχουνε παγιωθεί στη διάρκεια της λειτουργίας του πολιτεύματος.
Και το λέω αυτό γιατί είναι βαρύ ακόμα το κλίμα από το «αμαρτωλό» ’89, όταν ένα υπαρκτό οικονομικό σκάνδαλο μεταβλήθηκε σε όχημα σπίλωσης, απαξίωσης και παραπομπής πολιτικών αντιπάλων, δίχασε τον ελληνικό λαό, οπισθοδρόμησε τα πολιτικά ήθη και τελικά ακύρωσε τους όρους για τους οποίους, υποτίθεται, ότι παραπέμφθησαν τότε όσοι παραπέμφθησαν.
Ας δούμε όμως σήμερα τι κάνουμε για να θωρακίσουμε το κύρος του πολιτικού κόσμου, αλλά συγχρόνως να εξασφαλίσουμε τη διαφάνεια στη λειτουργία των θεσμών έναντι του μοναδικού κριτή, του ελληνικού λαού. Γιατί, κύριοι συνάδερφοι, ηχεί παράδοξα, παράλογα και ανιστόρητα, θα έλεγα, οι πρωταγωνιστές του «αμαρτωλού» ’89 να προτείνουν θέσεις που στην ουσία αναιρούν εκείνη την πρακτική τους.
Αλλά ας είναι, όλ” αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Στο υπό συζήτηση άρθρο πρέπει αναμφίβολα να ληφθούν υπόψη τι σημαίνει στη χώρα μας πολιτικός αντίπαλος, μέχρι που μπορεί να φθάσει ο πολιτικός ανταγωνισμός, γιατί πρέπει οι πολιτικοί να αντιμετωπίζονται ως εν δυνάμει παρανομούντες. Το λέω αυτό γιατί και σήμερα η βασική αντιπολιτευτική επιλογή της Νέας Δημοκρατίας είναι η σκανδαλολογία και το κυνήγι μαγισσών. Μόλις πριν λίγες μέρες βιώσαμε την παρέμβασή της με βάση το πόρισμα Ντογιάκου. Είναι όμως καταδικασμένο πολιτικά και αυτό θα πρέπει να το καταλάβει.
Γι” αυτό μέσα από το άρθρο αυτό πρέπει να διασφαλιστούν, κατά τη γνώμη μου, δύο πράγματα. Να μην υπάρχει αφ” ενός μεν ασυδοσία στην ασυλία των πολιτών, αλλά συγχρόνως να μη μπορεί να παραδοθεί ο πολιτικός βορά στους πολιτικούς αντιπάλους. Πρέπει να βρεθεί η χρυσή τομή, γιατί είναι μεν λαϊκή απαίτηση η διαφάνεια του πολιτικού βίου και η διασφάλιση διαδικασιών τιμωρίας των παρανομούντων πολιτικών, αλλά αυτό δε μπορεί να είναι αποτέλεσμα πολιτικών σκοπιμοτήτων, ούτε συσχετισμού δυνάμεων της Βουλής, αλλά προϊόν νηφάλιας, αντικειμενικής σκέψης και ανάλυσης και στάθμισης των ποινικών δεδομένων. Αλίμονο αν δεχθούμε λογικές που δίνουν τη δυνατότητα η πλειοψηφία να παραπέμπει τη μειοψηφία για πολιτικούς λόγους. Θα ήταν η αποθέωση του νόμου της ζούγκλας .
Σίγουρα οι πολίτες απαιτούν από εμάς να νομοθετούμε χωρίς να εξαιρούμε τον εαυτό μας. Σίγουρα οι πολιτικοί δεν είναι ιδιαίτερη κατηγορία πολιτών που θέλουν ειδική μεταχείριση. Όμως πρέπει να παραδεχθούμε ότι οι πολιτικοί είναι ευάλωτοι στις σκοπιμότητες του αντιπάλου τους και συγκεντρώνουν επάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και όπως γνωρίζετε καλύτερα από εμένα δε συνεπάγεται μόνο θετικά. Γι” αυτό και η παραπομπή για τυχόν αδικήματα πρέπει να είναι συγκεκριμένη, τεκμηριωμένη και με κριτήρια που θα υπερβαίνουν – επαναλαμβάνω- το συσχετισμό των δυνάμεων των κομμάτων της Βουλής. Γι΄ αυτό έχει μεγάλη βάση και σημαντική πολιτική σημασία για μένα η αυξημένη πλειοψηφία των 180 βουλευτών που τελικά όμως για να παραπέμψει αρκούν και οι 150. Είναι όμως ένα στίγμα, δίνει ένα μήνυμα. Πέραν από αυτά τα επιχειρήματα τα οποία ανέλυσε προηγουμένως ο συνάδελφος Βουλευτής και Υπουργός κ. Βενιζέλος υπάρχει και κάτι άλλο. Κριτής όλων μας είναι ο ελληνικός λαός και οφείλουμε να δείξουμε περίτρανα ποιος παραπέμπει, ποιον παραπέμπει και για ποιους λόγους παραπέμπει.
Και υπερβαίνω το νομικό επιχείρημα – το οποίο το σέβομαι – του συνάδελφου του κ. Γκούσκου ότι δημιουργούμε δύο τύπους κατηγορουμένων. Κατά την γνώμη μου, δίνουμε εξόφθαλμα στον ελληνικό λαό τη διάσταση, αν υπάρχει, της πολιτικής δίωξης και αυτό το απεμπλέκουμε από το νομικό σκέλος του πράγματος.
Άρα, ενώ δεν αλλοιώνεται η ουσία, οι 150 είναι δυνατόν να παραπέμψουν, οι 180 όμως είναι πολύ πιο ισχυρή πλειοψηφία, υπερβαίνει το ένα κόμμα ανάλογα με τους συσχετισμούς της Βουλής και στην ουσία δίνει αυτό το μήνυμα, που το θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι πολύ σημαντικό αυτή η Αναθεωρητική Βουλή να λειτουργήσει με το βλέμμα στο μέλλον. Και χαίρω ότι υπάρχουν πολλά σημεία σύγκλισης. Σήμερα δε νομοθετεί η Κυβέρνηση. Το σύνολο του Κοινοβουλίου προσδιορίζει τους όρους λειτουργίας του πολιτεύματος, γιατί το Σύνταγμα αφορά τη σημερινή Κυβέρνηση, αλλά αφορά την αυριανή και την μεθαυριανή.
Τέλος, καταλήγοντας νομίζω ότι η τελική πρόταση, όπως διατυπώθηκε από τον εισηγητή της πλειοψηφίας τον κ. Βενιζέλο, είναι η καλύτερη δυνατή και είναι αποδεικτική του κλίματος σύνθεσης που επιδιώκει η παράταξή μας και σε σχέση με αυτά που προανέφερα, γιατί προσπαθεί να εγκαταστήσει σταθερούς κανόνες για ήρεμα πολιτικά ήθη, να θεσμοθετήσει κανόνες διαυγείς και με διαχρονικότητα.
Ο τόπος έχει ανάγκη από σταθερούς θεσμούς αποδεκτούς από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων. Η σύνθεση και το επίπεδο του δικαστηρίου κρίσης είναι το ανώτατο δυνατό και ως εκ τούτου αξιόπιστο, η δε κλήρωση έρχεται να διασφαλίσει την αντικειμενικότητα των επιλογών.
Δεν θα επιθυμούσα να υπεισέλθω σε λοιπές τεχνικές λεπτομέρειες που ρυθμίζουν την πολιτική βούληση που ακροθιγώς έθιξα. Ορθά διευκρινίζεται το θέμα των συμμετοχών, μετά την τελευταία πρόταση που έκανε δεκτή ο εισηγητής της πλειοψηφίας.
Κλείνοντας , κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ήθελα να πω – και αυτό αν θέλετε ας το δούμε στα πλαίσια της δράσης μας συνολικά, Κυβέρνηση και αντιπολίτευση μείζονα και ελάσσονα, ότι το πάθος είναι ένα από τα χαρακτηριστικά της πολιτικής και των πολιτικών στην προσπάθεια προώθησης θέσεων και επιδιώξεων. Να μην παραγνωρίζεται όμως το αίσθημα ευθύνης και το αίσθημα μέτρου που πρέπει να διέπουν λόγους και έργα. Αυτή η ρύθμιση, αυτή η διατύπωση περιλαμβάνει και τα τρία. Ευχαριστώ.
21/02/2001
Ομιλία για το Ε.Σ.Υ.
Η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου και η πολιτεία οφείλει να το προασπίζει και να το παρέχει.
Η υψηλή παροχή και διατήρηση της υγείας των πολιτών αποτελεί δείκτη της ανάπτυξης και του πολιτισμού του κράτους.
Συζητάμε σήμερα το σχέδιο νόμου «Βελτίωση και εκσυγχρονισμός του Ε.Σ.Υ.»
Το περιεχόμενο του νόμου αποκαλύπτει πρώτα απ’ όλα την ιδεολογία του, που δεν είναι σε τίποτα διαφορετική από αυτή που το 1983 οδήγησε στην δημιουργία του Ε.Σ.Υ.. Ήταν μια μεγάλη αλλαγή στο χώρο της υγείας, που έβγαλε τη χώρα από την υγειονομική υπανάπτυξη. Στόχοι του νόμου ήταν η παροχή ίσης και υψηλής ποιότητας υγείας στους Έλληνες . Ήταν η δημιουργία ενός σταθερού δημόσιου συστήματος υγείας.
Αυτό το πνεύμα παραμένει απολύτως στο υπό συζήτηση νομοσχέδιο, εμπλουτισμένο από τις σύγχρονες ανάγκες αλλά και δυνατότητες.
Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά στην οικονομία, στην κοινωνία, στην επιστήμη , στην τεχνολογία.
Ακόμα έχουμε πολλά στοιχεία για τις ελλείψεις και αρρυθμίες του συστήματος που κατέδειξε η εφαρμογή του .
Είναι κοινή διαπίστωση πως χρειάζονται πολλές βελτιωτικές κινήσεις, προκειμένου να προσεγγιστούν οι στόχοι.
Πράγματι το σχέδιο νόμου εμπεριέχει τις σύγχρονες απόψεις και προσαρμογές στις νέες εξελίξεις των συστημάτων υγείας.
Απαντά ικανοποιητικά και με δέσμη προτάσεων στην παθογένεια που αφορά την αποτελεσματικότητα του ως προς την χρήση πόρων. Αναφέρω με στοιχεία της Eurostat 1997 η Ελλάδα ήταν 3η στην Ευρώπη ως προς τις δαπάνες για την υγεία με 8,6 του Α.Ε.Π..
Όμως –πάντα- κατά την Eurostat το 65% των Ελλήνων είναι δυσαρεστημένο από την παροχή υγείας.
Το πρόβλημα αναμφίβολα εντοπίζεται στην οργάνωση του συστήματος, στη διοίκηση του, στον έλεγχο της αποτελεσματικότητας, στην ορθή ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού και στην εξάλειψη των ανισοτήτων μεταξύ κέντρου και περιφέρειας .
Σ’ αυτά τα προβλήματα έρχεται να απαντήσει θετικά η κυβέρνηση, επιδιώκοντας να λύσει οριστικά τα φαινόμενα διαφθοράς, αδιαφάνειας, ουρών στα εξωτερικά ιατρεία και συνωστισμού στους διαδρόμους των νοσοκομείων.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως έχουν γίνει πολλά βήματα. Σ’ όλη τη χώρα υπάρχουν σήμερα 140 νοσοκομεία και 250 κέντρα υγείας. Έχουν γίνει πολλές βελτιώσεις στους εξοπλισμούς και τα κτίρια. Η χώρα μας διαθέτει πολλούς καλούς γιατρούς. Ελάχιστοι ασθενείς πηγαίνουν στο εξωτερικό. Η εφαρμογή της προτεινόμενης μεταρρύθμισης μπορεί να συμβάλλει στην απαιτούμενη βελτίωση. Γιατί αποπνέει κανόνες και αρχές που μπορούν να πείσουν στο σύνολο του υγειονομικού προσωπικού κάτι που κρίνεται αναγκαίο για την αναβάθμιση των υπηρεσιών υγείας στους πολίτες.
Συνάδελφοι – Συναδέλφισσες
Μοχλός για την επιτυχία της μεταρρύθμισης είναι ή περιφερειακή συγκρότηση του Ε.Σ.Υ. . Η αποκεντρωμένη διοίκηση είναι ένα επιτυχημένο μοντέλο διοίκησης για όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες. Κάθε υγειονομική περιφέρεια έχει τις ιδιαιτερότητές της. Ιδιαιτερότητες γεωγραφικές, πληθυσμιακές, οικονομικές, υγειονομικές.
Η μεταφορά διοικητικής πολιτικής και οικονομικής εξουσίας σ’ αυτές αλλά κυρίως η μεταφορά της ευθύνης για το σχεδιασμό και την ανάπτυξη του συστήματος, θα οδηγήσουν αναμφίβολα σε εύστοχες και αποτελεσματικές λύσεις των τοπικών προβλημάτων υγείας.
Από την πρόληψη, την πρωτοβάθμια και νοσοκομειακή περίθαλψη μέχρι την αποκατάσταση και την κατ’ οίκον νοσηλεία.
Ο δεύτερος άξονας του προτεινόμενου νομοσχεδίου αφορά στη διοίκηση των νοσοκομείων, η οποία εκσυγχρονίζεται και εμπλουτίζεται από ειδικούς που μπορούν να ενσωματώσουν τη σύγχρονη τεχνολογία και να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις στο διοικητικό και οικονομικό τομέα .
Έτσι θα βελτιωθούν οι υπηρεσίες υγείας του νοσοκομείου και θα αξιοποιηθούν αποδοτικότερα οι προϋπολογισμοί τους.
Ο τρίτος άξονας αφορά την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού.
Το βάρος και νομίζω σωστά δίνεται στην ποιότητα, κατάρτιση και αντικειμενική αξιολόγηση του ιατρικού προσωπικού αλλά και του υπόλοιπου υγειονομικού.
Ας μη ξεχνάμε την πολύ κακή, τη χειρότερη στην Ευρώπη αναλογία 4 προς 5 στη σχέση νοσηλευτικού προς ιατρικό προσωπικό. Η κυβέρνηση θα εφαρμόσει πολιτική ενίσχυσης της στελέχωσης υπηρεσιών υγείας με νοσηλευτικό προσωπικό.
Συνάδελφοι – Συναδέλφισσες
Συμπληρωματικό ρόλο στην παροχή υγείας στη χώρα μας αποτελεί ο ιδιωτικός τομέας. Άλλωστε οι ιδιωτικές δαπάνες για την υγεία είναι η υψηλότερη στην Ευρώπη (3,67 Α.Ε.Π.). Αυτό αντανακλά βεβαίως και την οικονομική ανάπτυξη της χώρας που συνέβη τα τελευταία χρόνια.
Είναι επιβεβλημένο να κοπούν τα συγκοινωνούντα δοχεία μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα και όσον αφορά το ιατρικό προσωπικό και όσον αφορά σύγχρονα διαγνωστικά μέσα.
Δε μπορεί ο ιδιωτικός τομέας να αιματώνεται (χρηματοδοτείται) από το Δημόσιο. Είναι απόλυτη υποχρέωσή μας, στον Έλληνα πολίτη, να κόψουμε αυτή την αιμορραγική επικοινωνία.
Είπα συγκοινωνούντα δοχεία εννοώντας τους αθέμιτους τρόπους που έχουν οδηγήσει σε υπερτροφία του ιδιωτικού τομέα. Εννοώ κατευθυνόμενες εξετάσεις, σχέσεις ιατρών Ε.Σ.Υ. με διαγνωστικά κέντρα και λοιπά που προσβάλλουν την ιατρική δεοντολογία και λειτούργημα.
Ο ιδιωτικός τομέας να αναπτυχθεί με σταθερούς διαυγείς και ισότιμα εφαρμοζόμενους προς κάθε κατεύθυνση. Πρέπει να επιβληθούν κανόνες που θα εφαρμόζονται προς κάθε κατεύθυνση . Αυτή είναι η εκσυγχρονιστική απάντηση απαραίτητη για την αποδοτική λειτουργία του ιδιωτικού τομέα που όπως προ είπα είναι συμπληρωματικός με το δημόσιο.
Τέλος κυρίες και κύριοι συνάδελφοι για να κλείσω οφείλω να καταθέσω κάποιες απόψεις μου προερχόμενες από την εμπειρία μου, ασκώντας την μαχόμενη ιατρική και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα.
I.Ένα σύστημα υγείας για να πετύχει πρέπει να έχει κέντρο των επιδιώξεών του τον άνθρωπο.
Οι εργαζόμενοι σ’ αυτό πρέπει να έχουν υψηλά ανεπτυγμένο το αίσθημα της κοινωνικής ευθύνης. Αυτό δεν λύνεται με νόμους . Είναι θέμα νοοτροπίας και συμπεριφοράς.
Ορθά ο νόμος που κατατέθηκε επιδιώκει να εφαρμόσει αρχές και αξίες που θα παρέμβουν σ’ αυτές τις νοοτροπίες και συμπεριφορές.
II.Καμία δαπάνη όσο υψηλή και αν είναι δεν αρκεί για να προασπίσει το πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου ,την υγεία.
III.Τα προβλήματα του συστήματος δε λύνονται ούτε με ευχές, ούτε με αφορισμούς ούτε με την αυτοθυσία του υγειονομικού προσωπικού. Χρειάζεται συστράτευση της πολιτείας και της υγειονομικής κοινότητας, πάντα με στόχο και κέντρο τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο που πάσχει και που σε κάποια φάση της ζωής μας θα βρεθούμε κι εμείς στη θέση του.
Γι’ αυτό πρέπει με γνώση και τόλμη να προσεγγίσουμε όλες τις πτυχές του προβλήματος.
Το υπουργείο υγείας έχει αντιμετωπίσει ολοκληρωμένα το θέμα γι’ αυτό θα φέρει και άλλους νόμους που θα εκσυγχρονίσουν το σύνολο της υγείας στη χώρα μας.
Ο σημερινός νόμος είναι η βάση που θα δομηθούν οι άλλοι.
Γι’ αυτό πρέπει να υπερψηφιστεί απ’ όλους.
Τέλος παρ’ ότι το βήμα της Βουλής δεν είναι φόρουμ επιστημονικών ανακοινώσεων οφείλω χάριν της αλήθειας να αναφερθώ σε κάτι που απασχόλησε τον τύπο και τη Βουλή. Το θέμα των καισαρικών τομών.
Μελετώντας στατιστικά στοιχεία του μεγαλύτερου ιδιωτικού μαιευτηρίου της χώρας, όπου γίνονται το 55% των τοκετών του ιδιωτικού τομέα στο λεκανοπέδιο, τη διετία ’99-’00, συγκεκριμένα έγιναν 25.000 τοκετοί, το ποσοστό καισαρικών ανέρχεται στο 38% .
Με δεδομένα ότι :
Έχουν εγκαταλειφθεί οι εμβρυουλκίες στις δυστοκίες,
Σήμερα οι Ελληνίδες γεννούν σε μεγαλύτερες ηλικίες
Υπάρχουν σαφώς περισσότερες κυήσεις υψηλού κινδύνου
Γεννιούνται όλο και περισσότερα παιδιά με εξωσωματική γονιμοποίηση
Αυξάνεται όλο και περισσότερο ο αριθμός των γυναικών που οικειοθελώς επιθυμούν Κ.Τ. , σ’ αυτό έχει συνδράμει και η επισκληρίδιος αναισθησία.
Για όλους αυτούς τους λόγους το ποσοστό που προανέφερα κρίνεται ικανοποιητικό . Ποσοστά 11% έως 16% παρουσιάζονται μόνο στα κλασσικά βιβλία της προηγούμενης 20ετίας.
06/02/2001
Πρόταση Μομφής της Ν.Δ.
Πρώτα απ” όλα οφείλω να δηλώσω ότι η πρόταση μομφής της Ν.Δ. οφείλει να απορριφθεί ως απαράδεκτη, υποκριτική, με έντονα στοιχεία λαϊκισμού, μικροπολιτικής και αποσταθεροποίησης του κλίματος εμπιστοσύνης που έχει ανάγκη η οικονομία.
Στην ουσία δηλαδή έρχεται να κάνει κακό σ” αυτό για το οποίο υποτίθεται ότι ενδιαφέρεται να δράσει θετικά.
Δημιουργεί εντυπώσεις σ” ένα θέμα που αναμφίβολα αγγίζει τον Ελληνικό λαό, όχι για να προτείνει λύσεις ή διεξόδους αλλά για να απορρίψει, να γενικέψει, να επωφεληθεί.
Βρισκόμαστε 9 μόλις μήνες από την καθαρή εκλογική νίκη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και 1 μόλις μήνα μετά την ψήφιση από τη Βουλή του Προϋπολογισμού.
Ο λαός μας επιβράβευσε το Κίνημα και τον Πρωθυπουργό για την οικονομική του πολιτική, που έφερε τη χώρα στο σκληρό πυρήνα των χωρών της Ε.Ε.. Η χώρα μας κινήθηκε με γοργούς ρυθμούς ανάπτυξης, κατάφερε να ελαχιστοποιήσει τις αποστάσεις που τη χώριζαν από τις Ευρωπαϊκές χώρες, κατάφερε να εξομοιώσει τον πληθωρισμό με αυτόν των Ευρωπαϊκών κρατών ξεκινώντας από το δυσθεώρατο ύψος του 15%, πέτυχε αύξηση του Α.Ε.Π. και γενικά βελτίωσε την οικονομία.
Πετύχαμε λοιπόν τη σύγκλιση και τώρα βαδίζουμε στη μετά ΟΝΕ εποχή, με μέθοδο και αποφασιστικότητα για να πετύχουμε την πραγματική σύγκλιση. Να έχουν δηλαδή οι Έλληνες την ίδια ποιότητα ζωής με αυτή των Ευρωπαίων.
Με τόσο νωπή τη λαϊκή ετυμηγορία και την κοινοβουλευτική επιβεβαίωση προς τι λοιπόν αυτή η μομφή; Προς τι η προσωποποίηση πολιτικών. Αν καταλήγατε σε προτάσεις θα είχε βάση η συζήτηση τώρα όμως μόνο εντυπώσεις δημιουργείτε.
Διότι δεν υπακούει σε καμία λογική η άποψη της Ν.Δ. ότι όλες οι κατακτήσεις είναι αυτονόητες εξελίξεις και για όλα τα δυσάρεστα φταίει η κυβέρνηση.
Είναι αναξιόπιστο επιχείρημα που έχει καταδικαστεί από τον Ελληνικό λαό σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις.
Αλλά ας έρθω στην ουσία του ζητήματος. Τι γίνεται με ο χρηματιστήριο;
Αποτελεί σίγουρα ένα από τους δείκτες ανάπτυξης της Ελληνικής Οικονομίας. Για λόγους ιστορίας θυμίζω ότι η πρώτη φορά που έγινε προσπάθεια για θεσμική θωράκιση και ανάπτυξη του Χ.Α.Α. ήταν το 1987, με Πρωθυπουργό τον Α. Παπανδρέου, όταν υπουργός Εθνική Οικονομίας ήταν ο σημερινός Πρωθυπουργός και υφυπουργός ο Κος Καρατζάς, με το νόμο περί «οργάνωσης του χρηματιστηρίου και της κεφαλαιαγοράς».
Απόδειξη του πόσο μακριά έβλεπε από τότε ο σημερινός Πρωθυπουργός και πως επιδίωκε με μέτρα διαφάνειας και εξασφάλισης να θωρακίσει την επερχόμενη χρηματιστηριακή ανάπτυξη.
Ακολούθησε μία άνοδος της χρηματιστηριακής αγοράς. Μέχρι το 1998 υπήρξαν 1 εκατομμύριο κωδικοί και σε χρόνο ρεκόρ ανοίχτηκαν 2,5 εκατομμύρια κωδικοί.
Η ώθηση αυτή οφείλετο στην προεξόφληση της ένταξης στη ζώνη του Ευρώ, στην εξασφάλιση του πακέτου Santer, στην είσοδο ξένων θεσμικών.
«Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι οι δομές και ότι μηχανισμοί ήταν ανέτοιμοι να δεχτούν τέτοια επενδυτική προσφορά»
Όμως η ευαισθητοποίηση της κυβέρνησης ήταν άμεση. Από το ‘95 και μετά έχουν ψηφιστεί 8 νόμοι για θωράκιση και ανάπτυξη της αγοράς.
Το όλο κλίμα οδήγησε σε έκρηξη προσδοκιών. Αναφέρομαι βέβαια στους μικρούς και μεσαίους επενδυτές που σήμερα «στη Σοφοκλέους αναστενάζουν». Δεν μπορούν από αυτό να εξαιρεθούν οι ΕΛΔΕ , οι χρηματιστές, τα παπαγαλάκια, οι ενδιάμεσοι ατζέντες, αλλά κυρίως η άγνοια των κανόνων του παιγνιδιού από το ευρύ επενδυτικό κοινό και πολλές φορές η απληστία των επενδυτών. Το χρηματιστήριο αντιμετωπίστηκε σαν τζόγος και όχι σαν επενδύση με ρίσκο και χρόνο απόδοσης.
Σίγουρα έχουν εξανεμιστεί μεγάλα ποσά στο χρηματιστήριο. Αλλά και σε αυτό υπερβάλει και παραπλανά η Ν.Δ.. Τα 35 δις που αναφέρεται είναι η λογιστική αξία και η πραγματική αξία σύμφωνα με εκτιμήσεις αναλυτών ανέρχεται σε 6 τρις ( Η τιμή αγορά της μετοχής).
Η υπεραπλουστευμένη λογική : η κυβέρνηση ανεβάζει ή κατεβάζει το δείκτη στο χρηματιστήριο δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα γιατί δε λαμβάνει υπόψη την αυτονομία και ελευθερία της αγοράς.
Συνθήκες ανάκαμψης του χρηματιστηρίου υπάρχουν. Όπως επίσης και ροπή για επενδύσεις. Ιδιαίτερα με την εισροή των 17,5 τρις του πακέτου Santer και τις πολλαπλασιαστικές τους επιδράσεις.
Εκείνο που απαιτείται είναι η εμμονή της κυβέρνησης στην οικονομική πολιτική που έφερε αποτελέσματα.
Εκείνο που μπορεί να κάνει η κυβέρνηση είναι να εμπεδώσει κλίμα εμπιστοσύνης, ηρεμίας, αξιοπιστίας και να διευκολύνει τις επενδύσεις.
Χρειάζεται τόνωση του επενδυτικού κλίματος. Δηλαδή επιτάχυνση των διαρθρωτικών αλλαγών :
- I. Με ολοκλήρωση των αποκρατικοποιήσεων
- II. Με πλήρη απελευθέρωση των αγορών στην ενέργεια , τηλεπικοινωνίες, μεταφορές , δημόσια έργα
- III. Άρση των διοικητικών αντικινήτρων και συντελεστών δυσχέρειας για την ίδρυση, επέκταση, εκσυγχρονισμό των επιχειρήσεων και one office stop στα επενδυτικά σχέδια.
Όπως προβλέπεται στο επιχειρησιακό πρόγραμμα ανταγωνιστικότητας του Γ” Κ.Π.Σ.
- IV. Να υπάρξει έλεγχος των εισαγόμενων εταιρειών κατά τα πρότυπα ελέγχου και αξιολόγησης των επενδύσεων που υπάγονται, στους αναπτυξιακούς νόμους, στα προγράμματα και τους κανονισμούς της Ε.Ε.
Δηλαδή έλεγχος πριν, κατά, μετά (ex ante – on going – ex post) και κυρώσεις στο ισοδύναμο.
Και
- V. Προσαρμογή των όρων ίδρυσης και λειτουργίας των ΑΧΕ και ΕΛΔΕ κατά τα πρότυπα των αντίστοιχων Ευρωπαϊκών και Αμερικάνικων. Μετά απ” όλα αυτά, σύνδεση του Χ.Α.Α. με Ευρωπαϊκά χρηματιστήρια.
31/01/2001
ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ-Κύρωση των άρθρων Συνεταιρισμού του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για ανάπτυξη της Ειδικής Αγωγής
Κύριε Πρόεδρε, κύριοι συνάδελφοι, έχω την τιμή να παρουσιάσω στην Επιτροπή της Βουλής το σχέδιο νόμου «Κύρωση των Άρθρων Συνεταιρισμού του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για ανάπτυξη της Ειδικής Αγωγής».
Ο εν λόγω ευρωπαϊκός οργανισμός ιδρύθηκε μετά από πρωτοβουλία του Δανού Υπουργού Παιδείας, κ. Γένσεν και τη σταδιακή συμμετοχή 17 χωρών. Είναι οι χώρες της Ε.Ε., οι χώρες της Νορβηγίας και της Ισλανδίας.
Η νομική υπόσταση του εν λόγω φορέα επικυρώθηκε στις 4.11.1999. Σκοπός της ίδρυσης αποτελεί η βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης των ατόμων με ειδικές ανάγκες, η πρόταση αποτελεσματικών και επιστημονικά έγκυρων μέτρων στο δύσκολο και πολύπλευρο αυτό θέμα και η δημιουργία μόνιμου πλαισίου ευρωπαϊκής συνεργασίας στο τομέα της εδικής αγωγής.
Ο Οργανισμός χρηματοδοτείται μερικώς από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και σύμφωνα με την ιδρυτική σύμβαση, τα κράτη που συμμετέχουν, οφείλουν να καταβάλλουν πλήρη συνδρομή μέλους. Από ελληνικής πλευράς η Σύμβαση έχει υπογραφεί από τον κ. Ανθόπουλο, τέως Υφυπουργός εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, ύστερα από εξουσιοδότηση του Υπουργού Εξωτερικών κ. Παπανδρέου.
Η ετήσια συνεισφορά στον προϋπολογισμό του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για ανάπτυξη ειδικής αγωγής ανέρχεται στο ποσό των 12.418.900 δρχ.. Γι” αυτό, απαιτείται η κύρωση της σχετικής σύβασης να γίνει από το Ελληνικό Κοινοβούλιο.
Κυρίες και κύριου συνάδελφοι, όλοι θα συμφωνήσουμε ότι το ενδιαφέρον και η λήψη οριστικών υλοποιήσιμων και αποτελεσματικών μέτρων από την Πολιτεία και γενικότερα από την κοινωνία στο συγκεκριμένο θέμα αποτελεί δείκτη του πολιτισμού και της ευαισθησίας της. Λέγοντας άτομα με ειδικές ανάγκες περιλαμβάνουμε μια μεγάλη κατηγορία ατόμων, τα οποία έχουν πρόβλημα σωματικό, κινητικό, πνευματικό ή και άλλο και διαφοροποιούνται σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό. Λόγω αυτής ακριβώς της ευρύτητας στην κατηγοριοποίηση, υπάρχει μεγάλη δυσκολία στη συγκέντρωση ακριβών στατιστικών στοιχείων όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Αξίζει να σημειωθεί, ότι σε μια έγκυρη στατιστική προσέγγιση του 1995, από πλευράς Ε.Ε. υπάρχουν 42.000.000 μαθητές υποχρεωτικής εκπαίδευσης, εκ των οποίων πάνω από 10.000.000 είναι στην προσχολική ηλικία. Από τα παιδιά αυτά το 2% έως 12% ήταν παιδιά με ειδικές ανάγκες. Η μεγάλη αυτή απόκλιση αποδεικνύει τις δυσκολίες που προανέφερα και οφείλεται στις πολλές κατηγορίες των παιδιών με ειδικές ανάγκες.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχει περάσει ανεπιστρεπτί η εποχή του Καιάδα, όπως επίσης και η εποχή που τα άτομα αυτά αντιμετωπίζονταν σαν όνειδος από την οικογένεια και την πολιτεία. Στο πρόσφατο παρελθόν, η έννοια της αναπηρίας ταυτιζόταν με εκείνη της νόσου, περιορίζοντας έτσι και το περιεχόμενο της φροντίδας, σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο, μόνο στην ανάγκη περίθαλψης των ατόμων. Σήμερα, αναπτύσσεται ένα οργανωμένο σύστημα κοινωνικής φροντίδας, που στηρίζεται στο σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων και στην προσπάθεια ένταξης τους στην κοινωνία.
Για να γίνει πιο αποτελεσματική αυτή η προσπάθεια, απαιτείται η έγκαιρη παρέμβαση από τα πρώτα χρόνια ζωής του ατόμου. Σκοπό έχει να ενθαρρύνει και να διεγείρει το μηχανισμό των αισθήσεων , την κοινωνική, συναισθηματική και πνευματική εξέλιξη των παιδιών, ώστε να γίνουν ενεργά μέλη της κοινωνικής ζωής με όσο ο δυνατόν μικρότερη εξάρτηση από τους άλλους. Γι” αυτό απαιτείται σωστή οργάνωση υπηρεσιών, συνεργασία ομάδων επιστημόνων και εξειδικευμένου προσωπικού, συνεργασία με την οικογένεια, εξειδίκευση και ικανότητα επαγγελματιών και οπωσδήποτε ατμόσφαιρα θετικού εθελοντισμού.
Ιδιαίτερα σε αυτό το θέμα, δεν αρκούν μόνο οι καλές προθέσεις. Πρέπει να εισακούονται οι εισηγήσεις των ειδικών. Σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της ειδικής αγωγής μπορεί να παίξει η ψηφιακή τεχνολογία, τόσο στη διδασκαλία όσο και στο άνοιγμα νέων δρόμων μάθησης και τρόπων εκπαίδευσης. Αυτός ο φορέας έχει εξελιχθεί σε ελκυστικό συνεργάτη σε όλο και περισσότερους εθνικού και ευρωπαϊκούς οργανισμούς του τομέα του. Ήδη, εντάχθηκε σε αυτόν η Ελβετία, η Εσθονία, η Λετονία και η Λιθουανία που προσχώρησαν ως παρατηρητές. Η χώρα μας εκπροσωπείται με επιτυχία από υψηλής ποιότητας εκπροσώπηση και με αξιοπιστία στις προτάσεις που κατατίθενται. Υπάρχει ανάγκη συντονισμού και συναίνεσης στην αντιμετώπιση αυτού του ειδικού θέματος. Στη χώρα μας υπάρχουν αρκετοί ειδικοί επιστήμονες, αλλά και συνδικαλιστικοί εκπρόσωποι των ατόμων με ειδικές ανάγκες, που μπορούν να συμμετάσχουν σε αυτήν την προσπάθεια.
Η προσπάθεια αυτή ξεκίνησε από τον Δανό υπουργό, τον κ. Γένσεν και ο Οργανισμός φέρει την επωνυμία « Συνεταιρισμός του Ευρωπαϊκού Οργανισμού για Ανάπτυξη της Ειδικής Αγωγής». Η έδρα αυτού του Οργανισμού είναι σε ένα δήμο της Δανίας που ονομάζεται Μίντελφαρντ. Σκοπός τους Οργανισμού είναι η βελτίωση της ποιότητας της εκπαίδευσης των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Ορίζεται το καθεστώς που θα διέπει τα συνεργαζόμενα κράτη, δηλαδή τους παρατηρητές και τα πλήρη μέλη. Επίσης, ρυθμίζεται η χρηματοδότηση του Οργανισμού μέσω ετήσιας εισφοράς.
Στο άρθρο 4 καθορίζονται οι υποχρεώσεις του Οργανισμού. Στη συνέχεια, ορίζεται ως ανώτερη αρχή του Οργανισμού, το συμβούλιο των αντιπροσώπων, καθώς και ο τρόπος σύνθεσης και οι αρμοδιότητές του.
Στο άρθρο 6 ορίζεται η σύνθεση του διοικητικού συμβουλίου, ο τρόπος και η περίοδος εκλογής, που είναι τριετής. Διευκρινίζεται ο τρόπος διορισμού του προέδρου του Οργανισμού και τα προσόντα που θα πρέπει να διαθέτει. Διευκρινίζονται θέματα της λειτουργίας του συμβουλίου και των διαδικασιών. Καθορίζεται η διαδικασία και οι όροι πρόσληψης του ειδικού διευθυντού. Θεσπίζεται η ορισμός ενός εθνικού συνεργάτη από κάθε κράτος μέλος. Ορίζεται ο τρόπος άσκησης των εκτελεστικών αρμοδιοτήτων σε θέματα σχετιζόμενα με την ακίνητη περιουσία του ιδρύματος.
Θέτοντας τα ανωτέρω υπόψη σας, εισηγούμεθα την ψήφιση του ανωτέρω νομοσχεδίου.
16/01/2001
Προϋπολογισμός 2001
Κυρία Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ορθά ο Προϋπολογισμός θεωρείται ως ο κορυφαίος νόμος του Κράτους. Είναι η τελευταία πολιτική πράξη στο τέλος αυτού του χρόνου ακριβώς γιατί πάνω απ” όλα είναι η οικονομία και άνευ τούτου είναι γνωστό ότι «ουδέν έστι γενέσθαι των δεόντων».
Ας δούμε τα χαρακτηριστικά αυτού του Προϋπολογισμού:
Είναι ο πρώτος που συντάσσεται μετά την ένταξη της χώρας μας στη ζώνη του Ευρώ και είναι εναρμονισμένος με τις αρχές του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης, που προβλέπει ισοσκελισμένο και πλεονασματικό δημοσιονομικό αποτέλεσμα. Πλεόνασμα εκτιμώμενο σε διακόσια πενήντα δισεκατομμύρια (250.000.000.000) δραχμές ή αλλιώς στο 0,5% του Α.Ε.Π. και πρέπει να το σημειώσουμε, με έμφαση θα έλεγα, ότι είναι ο πρώτος Προϋπολογισμός μετά από τριάντα πέντε χρόνια που προβλέπει βάσιμα πλεονασματικό αποτέλεσμα. Το εκτιμώμενο αυτό αποτέλεσμα είναι προϊόν των ακολουθούμενων δημοσιονομικών πολιτικών και συνίσταται στον περιορισμό των καταναλωτικών δαπανών του δημοσίου και στην αύξηση των εσόδων με δίκαιη κατανομή των φορολογικών βαρών.
Είναι αναμφίβολα αναπτυξιακός γιατί προβλέπει ρυθμό αύξησης του Α.Ε.Π. κατά 5% έναντι 3,4% του μέσου όρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η επίτευξη αυτού του στόχου και η διατήρησή του τα επόμενα χρόνια θα φέρει περί το τέλος της δεκαετίας το βιοτικό επίπεδο της ελληνικής κοινωνίας στο 100% του ευρωπαϊκού μέσου όρου έναντι του 70% όπου βρίσκεται σήμερα. Τότε κυρίες και κύριοι συνάδελφοι θα έχουμε την πραγματική σύγκλιση. Αξίζει όμως να σημειώσουμε ότι στην αρχή της τελευταίας φάσης της διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. – εννοώ από το 1993 και μετά – το βιοτικό επίπεδο ανέβηκε κατά 10% και μάλιστα σε συνθήκες σφιχτής εισοδηματικής πολιτικής που εν τέλει οδήγησαν στην κατάκτηση του στόχου μας για ένταξη στην Ο.Ν.Ε..
Όλ” αυτά, δεν είναι αυθαίρετες παραδοχές. Είναι πραγματικότητες διαπιστωμένες απ” όλα τα ευρωπαϊκά όργανα, αλλά και άλλα διεθνή. Άλλωστε μόλις προχθές ο αρμόδιος Επίτροπος της Ο.Ν.Ε. έδωσε εύσημα προς αυτήν την κατεύθυνση. Πρέπει να δεχτούμε όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι απόλυτος κριτής της αλήθειας είναι ο ίδιος ο ελληνικός λαός. Μόλις πρόσφατα είναι νωπά αποτυπωμένη η βούληση του με την υπερψήφιση αυτής της Κυβέρνησης. Άρα λοιπόν δεν μιλάμε για εικονική πραγματικότητα. Μιλάμε για μια πραγματικότητα απολύτως βιωμένη από τον ελληνικό λαό, ο οποίος εμπιστεύτηκε για μια ακόμα φορά αυτήν την Κυβέρνηση. Αυτό το συνολικό έργο εκτίμησε ο ελληνικός λαός και ανανέωσε την εμπιστοσύνη του στις τελευταίες εκλογές. Γι” αυτό όσοι αναφέρονται σε εικονικές πραγματικότητες στην ουσία αμφισβητούν, υποτιμούν και εν τέλει λοιδορούν αυτήν την βούληση του ελληνικού λαού. Εκτός κι αν ζουν αυτοί σε κάποια εικονική πραγματικότητα και αυτή η λαθεμένη εκτίμηση και πολιτική ίσως αποτελεί και τη μόνη αιτιολογία της μόνιμης θέσης τους στην Αξιωματική Αντιπολίτευση .
Κυρίες και κύριοι Συνάδελφοι , είναι η πρώτη φορά που συμμετέχω στη συζήτηση για τον Προϋπολογισμό. Η Κυβέρνηση κατέθεσε τον Προϋπολογισμό με στόχο την πραγματική σύγκλιση, επιδιώκοντας υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης της οικονομίας, καταπολέμηση της ανεργίας, προβλέποντας αυξημένες κοινωνικές δαπάνες. Περίμενα από την Αξιωματική Αντιπολίτευση να καταθέσει προτάσεις για τον τρόπο με τον οποίον θα επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι ή τουλάχιστον να θέσει τις προϋποθέσεις για την καλύτερη – κατά τη γνώμη της – αξιοποίηση του Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, που σημειωτέον είναι η τελευταία ίσως ευκαιρία της χώρας για ανάπτυξη, ουσιαστική και οριστική κατάταξή της στη χορεία των αναπτυγμένων κρατών. Εις μάτην όμως. Αντ΄ αυτού ακούστηκαν οι γνωστές στείρες αντιπολιτευτικές κραυγές όπου περίσσευαν οι χαρακτηρισμοί και τα επίθετα, αλλά απουσίαζε η ουσία.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το κρίσιμο σημείο, κατά τη γνώμη μου, όπου θα πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας, είναι οι παράμετροι και οι προϋποθέσεις που θα εγγυηθούν τη διατηρησιμότητα του ρυθμού ανάπτυξης στο 5% του Α.Ε.Π. ετησίως. Ως βασικές συνιστώσες ορίζονται από την Κυβέρνηση , και ορθά , η αποτελεσματική και αποδοτική αξιοποίηση των 17,5 τρισεκατομμυρίων του Γ” Κ.Π.Σ., οι διαρθρωτικές αλλαγές, δηλαδή οι αποκρατικοποιήσεις και η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και της επιχειρηματικής δραστηριότητας του κράτους στους τομείς ενέργειας, επικοινωνίας κ.λ.π. και η αποκλιμάκωση του δημοσίου χρέους κατά 3% έως 4% ετησίως. Επ” αυτών και με βάση την προηγούμενη εμπειρία, οφείλω να επισημάνω τα εξής : Πρώτον, όσον αφορά την αξιοποίηση του Γ” Κ.Π.Σ. πρέπει να καλυφθούν τάχιστα τα κενά, που υπάρχουν στην ενεργοποίηση των διατάξεων του αναπτυξιακού νόμου 2601/98 και των καθ” ύλην επιχειρησιακών προγραμμάτων, που λειτουργούν στο Γ” Κ.Π.Σ.. Δεύτερον, οι προβλεπόμενες δράσεις των επιχειρησιακών προγραμμάτων να συγκεκριμενοποιηθούν σε πλήρως προσδιορισμένα και ελέγξιμα επενδυτικά προγράμματα, με σαφή περιγραφή των όρων και των προϋποθέσεων υλοποίησης τους. Και ένα τρίτο πολύ σημαντικό : οφείλει το Υπουργείο να ενημερώνει με τη μορφή κάποιας έκδοσης, όλους τους ενδιαφερόμενους επενδυτές για τα διάφορα προγράμματα, που τρέχουν . Θα είναι και μια παράκαμψη της ούτως ή άλλως υφιστάμενης γραφειοκρατίας του δημόσιου τομέα. Τέταρτον, στον τομέα των υποδομών και των δημοσίων έργων, όπου είναι συχνά τα φαινόμενα των υπερβάσεων των προϋπολογισμών των έργων και της χρονικής καθυστέρησης στην αποπεράτωσή τους, θα μπορούσε να εφαρμοστεί το γνωστό σαν στάνταρ κοστ του έργου, αφού βεβαίως δημιουργηθεί προηγουμένως το θεσμικό και οργανωτικό πλαίσιο, κάτι που εφαρμόζεται με επιτυχία στη Γερμανία, στην Αυστρία, στη Μεγάλη Βρετανία και αλλού. Το τονίζω αυτό, διότι έτσι θα ενισχυθεί η συνοχή, η συνέχεια και η αποδοτική εκτέλεση των έργων του Γ΄ Κ.Π.Σ..
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είμαι υποχρεωμένος να κλείσω, ακριβώς επειδή ο χρόνος δεν επαρκεί, λέγοντας τα εξής: Ο Προϋπολογισμός κινείται αναμφίβολα στην κατεύθυνση ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους, αφού πέραν των άλλων δαπανών προβλέπει τετρακόσια πενήντα δύο δισεκατομμύρια δραχμές για την κάλυψη κοινωνικών αναγκών των αγροτών, των νοικοκυριών με χαμηλό εισόδημα, των πολυτέκνων κ.λ.π.. Βεβαίως το επιθυμητό θα ήταν το ποσό αυτό να είναι πολλαπλάσιο. Κινείται όμως με βάση τους περιορισμούς του Προϋπολογισμού και δίνει το στίγμα της Κυβέρνησης εγγράφοντας υποθήκη για γενναιότερα μέτρα στο μέλλον. Άλλωστε ας μη λησμονούμε η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού και αυτό εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο η Κυβέρνηση.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η Κυβέρνηση Σημίτη έχει αποδείξει περίτρανα ότι μπορεί να βάζει στόχους, που εκφράζουν το εθνικά αναγκαίο, όπου φέρνουν τη χώρα στο μέλλον και έχει τον τρόπο και τη μέθοδο να τους υλοποιεί. Γι” αυτό επιβραβεύτηκε από τον ελληνικό λαό στις τελευταίες εκλογές. Πήρε όμως και μία εντολή : Να συνεχίσει σ” αυτήν τη σωστή κατεύθυνση και το πράττει. Νομίζω ότι μπορούμε να ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία ανάλογη αυτής των ημερών.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η υπερψήφιση αυτού του Προϋπολογισμού από μεριάς μου είναι αυτονόητη υποχρέωσή μου έναντι της δημοκρατικής παράταξης, αλλά και των ψηφοφόρων, που με εμπιστεύτηκαν. Ευχαριστώ.
22/12/2000
Ενεργοποίηση του κανονισμού 1540/29.6.98 της Ευρωπαϊκής Ένωσης
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΝΤΖΕΡΗΣ
ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΠΑΣΟΚ
Β΄ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΠΕΙΡΑΙΑ
ΕΡΩΤΗΣΗ
ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ Κ .ΥΠΟΥΡΓΟΥΣ
•1. Εθνική Οικονομίας
•2. Ανάπτυξης
ΘΕΜΑ: Ενεργοποίηση του κανονισμού 1540/29.6.98 της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Όπως είναι γνωστό, η ναυπηγική Βιομηχανία στη χώρα μας διέρχεται κρίση με δυσάρεστα οικονομικά και κοινωνικά επακόλουθα .Η κρίση αυτή αφορά και τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Γι αυτό το λόγο, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενέκρινε τον κανονισμό 1540/29.6.1998 ΕΕ περί των Νέων Κανόνων Ενίσχυσης της Ναυπηγικής Βιομηχανίας.
Σύμφωνα με αυτόν, χορηγούνται ενισχύσεις λειτουργίας υπό μορφή αναπτυξιακής βοήθειας προς αναπτυσσόμενες χώρες.
Για να ενεργοποιηθεί ο πιο πάνω κανονισμός , απαιτείται η έκδοση κοινής Υπουργικής απόφασης των Υπουργών Εθνικής Οικονομίας και Ανάπτυξης, κάτι που καθυστερεί αδικαιολόγητα.
Με δεδομένο ότι οι ενισχύσεις λειτουργίας θα παύσουν να χορηγούνται στις 31.12.00, που είναι η καταληκτική ημερομηνία για την υποβολή επενδυτικών προτάσεων από τους ενδιαφερόμενους,
ερωτώνται οι κ.κ. Υπουργοί
σε τι άμεσες ενέργειες θα προβούν ,ώστε να ενεργοποιηθεί ο κανονισμός και να μην στερηθεί η χώρα μας σημαντικά κονδύλια που θα συντελέσουν στην οικονομική και κοινωνική της ανάπτυξη.
Ο ΕΡΩΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΝΤΖΕΡΗΣ
25/07/2000
Για την τέχνη
Ας φύγουμε λίγο από την πολιτική, με την στενή έννοια του όρου. Είναι γνωστό ότι είστε άνθρωπος ανήσυχος και πολυάσχολος.
Γνωρίζω ότι σας συγκινεί η τέχνη και έχετε καλλιτεχνικές ανησυχίες. Μιλήστε μας λίγο για τον εαυτό σας, για τα ενδιαφέροντα σας…
– Η ερώτησή σας αυτή θα μπορούσε ν” αποτελέσει το μοναδικό θέμα της συνέντευξης, που είχατε την ευγένεια να μου ζητήσετε. Ίσως κάποια άλλη φορά μας δοθεί η δυνατότητα, να σας απαντήσω εκτενέστερα.
Πολύ συνοπτικά, θα μπορούσα να σας πω τα εξής:
Με βρίσκει σύμφωνο η θέση του Νίτσε ότι «ευτυχώς που υπάρχει η τέχνη, αλλιώς θα πεθαίναμε από την πραγματικότητα».
Ειδικά στο τέλος του 20ου αιώνα, όπου η ανθρωπότητα έχει κάνει άλματα στη τεχνολογία και τις επιστήμες, σε ότι απαιτείται ο εγκέφαλος, αλλά που υπολείπεται σε ότι απαιτείται να μετέχουν οι αισθήσεις.
Ο τρόπος ζωής του καθένα είναι απόρροια της αντίληψης, που έχει για τη ζωή. Με ποιο τρόπο αντιλαμβάνεται τη μοναδικότητα των στιγμών, που διαβαίνει. Πώς αντιλαμβάνεται το ωραίο. Με ποιο τρόπο προσπαθεί να το βιώσει στην υλική, αλλά και στη πνευματική του διάσταση. Πώς αξιοποιεί τη μοναξιά του.
Νομίζω πως η τέχνη είναι η προβολή του ιδεατού στην πραγματικότητα. Το σημείο που το μόριο της ψυχής μεταβάλλεται σε μόριο ύλης και αντίστροφα. Η τέχνη σε όλες της τις μορφές.
Ειδικά εμείς οι Έλληνες – θα μου επιτρέψετε μια βιολογική μεταφορά – έχουμε μέσα μας φιλότεχνα και καλλιτεχνικά γονίδια, αφού αυτή υπόθεση εδώ αναδείχθηκε και συνεχίζει και σήμερα να διακονείται με επιτυχία. Αυτός ο τόπος αποτέλεσε το σημείο συμβολής των κυμάτων της ανατολής και της δύσης, αλλά συγχρόνως αποτέλεσε και ένα πρωτογενές σημείο εκπομπής κυμάτων προς τη δύση και την ανατολή.
Ίσως αυτή είναι η ευλογία και η κατάρα μας σ” όλη τη διαδρομή μας. Αλλά αυτό είναι και το μεγαλείο ενός λαού και η προοπτική του. Η συμμετοχή του στον παγκόσμιο πολιτισμό που σήμερα δοκιμάζεται.
Έχω την αίσθηση ότι παρασύρθηκα από το ερώτημα σας, αλλά από ότι θυμάμαι αναφερθήκατε και στην ιδιωτική μου οδό. Προσπαθώ να βρίσκω λίγο χρόνο, για ν” ασχοληθώ με ένα αγαπημένο μου ενδιαφέρον, τη ζωγραφική.
Με συγκινεί η βυζαντινή τεχνοτροπία και έκφραση, όπως έφτασε ως τις μέρες μας. Από τις αγιογραφίες έως τον Κόντογλου και τις σύγχρονες επιρροές του Τσαρούχη και του Έγγονόπουλου.
Δεν θα ‘λεγα πως ότι κάνω έχει καμία καλλιτεχνική αξία. Είναι απλά μια προσωπική μου έκφραση. Έτσι το αντιλαμβάνομαι.